Αρχική Ιστορία Δήμοι - Χωριά Ήθη - Έθιμα Μοιρολόγια Ποίηση Απόδημοι Αρχιτεκτονική
Εκκλησίες Κάστρα Ταΰγετος Χλωρίδα Πανίδα Σπήλαια Προϊόντα Άρωμα Μάνης
Δημιουργοί Απόψεις Εκδρομές Σύλλογοι Σύνδεσμοι Wallpaper Περιεχόμενα Βιβλιογραφία

 

Προηγούμενη

 

Επικοινωνία

Αθάνατες Μορφές - Χρήστος Στ. Μπεσμπέας

Αρκετοί άνθρωποι όταν εξαφανίζονται σωματικώς λόγω της φθοράς του χρόνου δεν παύουν να ζουν εις τας ψυχάς και την μνήμην των συνανθρώπων, των φίλων των και της κοινωνίας και του κύκλου, είτε μικρού είτε μεγάλου, όπου εγεννήθησαν, έζησαν και έδρασαν. Αι πράξεις των, το παράδειγμά των και το φωτεινό πέρασμά των από την ζωήν, τους εξασφαλίζουν την αιωνιότητα, την αθανασία. Μία τέτοια μορφή, ένας τέτοιος άνθρωπος ήτο και ό Χρήστος Στ. Μπεσμπέας, Ιατρός.

Ο γιατρός Μπεσμπέας, όπως τον εγνώρισαν και τον ήξεραν όλοι, εγεννήθη εις το Ξεχώρι (Έξωχώριον) της Μάνης το 190Ί. Είδεν το φως με το λυκαυγές του αιώνος μας υπό την σκιάν του Ταϋγέτου εις το μέρος και το χωρίο όπου η αύρα και ο Ζέφυρος του Μεσσηνιακού κόλπου συναντούν τον καθαρον και ζωογόνον αέρα των κορυφών του Ταϋγέτου.

Εγεννήθη υπό γονέων ευσεβών και ενάρετων, οι όποιοι πολύ ετιμώντο από τους συγχωριανούς τους και ολόκληρον την περιφέρειαν.

Ο πατήρ του εκπαιδευτικός, εξεπαίδευσεν γενεάς επί γενεών εις το Ελληνικόν και Σχολαρχείον της Καρδαμύλης. Ο νεαρός Χρήστος, γεμάτος δίψαν δια μόρφωσιν και πρόοδον απεφοίτησεν του Γυμνασίου Καλαμάτας το 1917 το ίδιον δε έτος ενεγράφη εις την Ιατρικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβεν το πτυχίον του ιατρού το 1922. Μετέσχε της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως έφεδρος ανθυπίατρος. Το 1925 προήχθη εις τον βαθμον του υπιάτρου μονιμοποιηθείς. Το 1928 προήχθη εις τον δαθμόν του Ιατρού Λοχαγού.

Κατά το ίδιον έτος παρητήθη των τάξεων του Στρατού και εγκατεστάθη εις Φιλιάτες Ιωαννίνων, όπου παρέμεινεν ασκών την ιατρικήν μέχρι του Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940, εις τον οποίον πόλεμον επιστρατευθείς μετέσχε μέχρι τέλους.

Κατά τον πόλεμον του 1940 - 1941 από βομβαρδισμόν κατεστράφη ολοσχερώς η οικία του και το άρτιον ιατρείον, απωλέσας ούτως μεγάλην περιουσίαν. Μετά την κατάρρευσιν του Μετώπου, Απρίλιος 1941, απεστρατεύθη και εγκατεστάθη εις την γενέτειράν του Εξωχώριον.

Εδώ δια τον ιατρόν Μπεσμπέα άρχιζε ένα άλλο στάδιο της ζωής του, ίσως το λαμπρότερο και το ευγενέστερο. Εδώ πλέον γίνεται ο σύμβουλος και συμπαραστάτης των κατοίκων της γενέτειράς μας και των πέριξ χωρίων, ο γιατρός των πτωχών και ασθενών. Ποίος συγχωριανός μας δεν θυμάται τον γιατρό Μπεσμπέα, ο οποίος έτρεχε να προσφέρη τας υπηρεσίας του, την βοήθειάν του εις τους συγχωριανούς του και συμπατριώτας του με πίστιν ιεραποστόλου;

Εκ φύσεως πράος, γαλήνιος και καλοκάγαθος έζη, ηργάζετο και γιάτρευε με νεανικόν ενθουσιασμό και ανιδιοτέλεια. Η ζωή του υπήρξεν ενεργός δράσις και διαρκής προσφορά. Ησθάνετο τον ανθρώπινον πόνον και η καταπόνησις ήτο δι' αυτόν ανακούφισις και ψυχική αγαλλίασις. Απλούς και απέριττος, καταδεκτικός και προσηνής ενεφανίζετο και εις τον τελευταίον συγχωριανόν του, οι όποιοι τον ελάτρευον εν τη κυριολεξία. Με σεμνότητα φιλοσόφου εφέρετο προς τους συγχωριανούς του μικρούς και μεγάλους, εγγραμμάτους και απαίδευτους, οι οποίοι έννοιωθαν λατρεία δι’ αυτόν και ασφάλειαν δια τον εαυτόν τους από την παρουσίαν του. Και αληθώς, είναι μεγάλο το έργον του διότι κατά την σκοτεινήν και δύσκολον περίοδον δια το έθνος μας και τον λαόν μας, ως ήτο τα έτη 1941—1945 ο ιατρός προσέφερεν δια των υπηρεσιών του εις το χωριό μας και την γύρω περιοχήν το αίσθημα της ασφάλειας της ανακουφίσεως και της ελπίδος.

Η προσωπικότης του και το γόητρόν του συνέβαλαν εις την άμβλυνσιν των παθών και των διενέξεων την πολυτάραχον εκείνην περίοδον. Το ότι πολλά δυσάρεστα προελήφθησαν και δεν επραγματοποιήθησαν την εποχήν εκείνην εις το χωριό μας, οφείλεται εις το εκλεκτόν τέκνον της Ανδρούβιστας.

Το 1946 ενυμφεύθη την σύζυγόν του Πετρέα Ισμήνη, γόνον της μεγάλης και ιστορικής οικογενείας της Καρδαμύλης, μεθ' ης συνέζησεν αρμονικότατα μέχρι του θανάτου του το 1966. Η ζωή του μέχρι του θανάτου του υπήρξεν μία διαρκής προσφορά και απέραντος καλωσύνη και η βιβλική μορφή του θα μείνη αθάνατος εις τας καρδίας και την μνήμην των συγχρόνων του και των επιγενομένων.

Η μικρή πατρίδα μας είναι υπερήφανος, διότι τοιαύτη μορφή εγεννήθη και προήλθεν από τους κόλπους της.

Δημοσίευμα στο περιοδικό ποικίλης ύλης «Ο ΤΑΥΓΕΤΟΣ» του Συνδέσμου των εν Αττική Εξωχωριτών «Η ΑΝΔΡΟΥΒΙΣΤΑ», Τ. 3 Ιούλιος 1978.


Εκκλησίες ] Πηγή Βονά ] Κουμουτσέοι ] [ Γιατρός Χρ.Μπεσμπέας ] Ο Τσαγκάρης ]