Αρχική Ιστορία Δήμοι - Χωριά Ήθη - Έθιμα Μοιρολόγια Ποίηση Απόδημοι Αρχιτεκτονική
Εκκλησίες Κάστρα Ταΰγετος Χλωρίδα Πανίδα Σπήλαια Προϊόντα Άρωμα Μάνης
Δημιουργοί Απόψεις Εκδρομές Σύλλογοι Σύνδεσμοι Wallpaper Περιεχόμενα Βιβλιογραφία

 

Προηγούμενη

Επικοινωνία

Νικόλαος Λεωτσάκος

Μανιάτης ήρωας υπολοχαγός που έπεσε στους βράχους της νήσου Κύθνου την 1η Μαρτίου 1862. Η Μάνη και η Πολιτεία τον έχουν λησμονήσει.

Άρθρο του Στ. Κούκουρα, δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Ο Φάρος της Λακωνίας», αρ.φ. 477/10.07.84 και 478/10.07.84

leotsakos.jpg (24867 bytes)Η έξωση της Βαυαρικής τυραννίας από την ωραίαν πατρίδα μας την τόσο πολυπαθή και ταλαιπωρημένης την 9ην εσπερινήν ώραν, της 12ης Οκτωβρίου, του έτους 1862, είναι γεγονός υψίστης εθνικής και Ιστορικής σημασίας δια την πολιτικήν πορείαν της χώρας μας, με σοβαρές οικουμενικές προεκτάσεις και δικαίως διέγειρεν τον έπαινον και θσυμασμόν του κόσμου την εποχήν εκείνην.

Ο Εθνικός αυτός θρίαμβος, της αναίμακτου εξώσεως της Βαυαρικής τυραννίας, πραγματοποιήθηκε - ύστερα από πολυετή αντίστασιν, καταχθόνιο δολιοφθοράν, ανήκουστους καταπιέσεις και εθνικάς ταπεινώσεις και πολυτρόπους εξωνήσεις συνειδήσεων - χάρις εις την σύμπνοιαν και ομοψυχίαν Λαού και Στρατού.

Η 9η εσπερινή ώρα, της 12ης Οκτωβρίου 1862, καθ’ ην απέπλευσεν εκ του λιμένος του Πειραιώς, εσπευσμένα, δια την Τεργέστην, το μεταφέρον την εξωθείσαν βαυαρικήν τυραννίαν, μακράν της Ελλάδος, πολεμικόν (σκάφος «Σκύλλα»), αποτελεί εθνικόν ορόσημον δια την Ιστορίαν της Δημοκρατίας και ελευθερίας! Διδάσκει και υπενθυμίζει εις τους ανά την γην επιδόξους τυράννους, ότι το τέλος της τυραννίας είναι πάντα οικτρόν! Και ότι τους λαούς πρέπει να κυβερνά - πάντα - η βούλησίς των, εντελώς ελεύθερη και αβίαστη.

Μεταξύ όλων εκείνων, επωνύμων, πολιτών, οι οποίοι ηγωνίσθησαν, έδωσαν αίμα και την ζωήν των δια την ελευθερίαν της Ελλάδος από την βαυαρικήν τυρανίαν, εν εθνική ομοψυχία, κοριφαίαν - ασφαλώς - θέσιν κατέχει ο υπολοχαγός ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΕΩΤΣΑΚΟΣ, τέκνον της ευάνδρου Μάνης, όστις συνέπεσε την 1ην Μαρτίου 1862 να σταθμεύη εις την Σύρον.

Την φλογερή φιλοπατρίαν του υπολοχαγού Λεωτσάκου επυροδότησε, εις αντίστασιν εναντίον της οθωνικής τυραννίας, η προσβολή του στέμματος εναντίον του γηραιού ναυάρχου Κανάρη. συμβόλου των πολυαιμάκτων αγώνων του εικοσιένα, όστις με υπόμνημά του, που είχε υποβάλλει στο στέμμα, προηγουμένως, ζητούσε γενναίο εκδημοκρατισμό της Ελληνικής πολιτικής ζωής! Και ο Λαός ζητούσε να ανατεθή στον γηραιόν και ένδοξον ναύαρχον η εξουσία. Πριν όμως έλθη η ώρα της συμπεφωνημένης ακροάσεώς του από τον Όθωνα, όλως ανεπάντεχα τον απήλλαξε της περαιτέρω φροντίδας δια τον σχηματισμάν Κυβερνήσεως! Η Ιδιαίτερη απήχηση, που είχε η προσβολή εναντίον του Κανάρη απετέλεσε έναυσμα λαϊκής αγανακτήσεως, μ’ αποτέλεσμα να επαναστατήσει το Ναύπλιο, η Ιστορική αυτή πόλις, εγκέφαλος του αγώνα της εθνικής μας ανεξαρτησίας, και αγκαλιασμένοι, τοπική αυτοδιοίκησις, Λαός και στρατός, εκήρυξαν επανάστασιν. Και ενώ η Ναυπλιακή εξέγερσις περνούσε δύσκολες ώρες, η επανάστασις μεταλαμπαδεύθη εις τις Κυκλάδες, με κέντρον το εμποροναυτικό νησί της Σύρου. Τότε ο υπολοχαγός Λεωτσάκος ετέθη επικεφαλής της εξεγέρσεως, βοηθούμενος από τον ανθυπολοχαγόν Μωραϊτίνην και τον σχολάρχην Αριστ. Τσάτσο. Αμέσως οι γενναίοι αυτοί καθαίρεσαν τις Οθωνικές αρχές, κατέσχεσαν το ατμόπλοιον «Καρτερία», επιβιβάσθηκαν εις αυτό, με επικεφαλής τον Λεωτσάκο, μετά πεντήκοντα στρατιωτών, και έβαλαν πλώρη δια την Κύθνον, νησί εκτοπίσεως των αντιπάλων του Όθωνα, προκειμένου ν’ απελευθερώσουν τους πολιτικούς κρατουμένους (1.3.1862).

Δυστυχώς όμως, ενώ ο γενναίος αυτός αξιωματικός έφθασε στην Κύθνο και απελευθέρωσε τους πολιτικούς κρατουμένους, πριν προλάβη το πλοίον «Καρτερία» να αποπλεύση από την Κύθνο, κατέπλευσεν στη Κύθνο τα ατμοδρόμον πλοίον «Αμαλία» με Κυβερνητικές δυνάμεις και τις απεβίβασε στο νησί. Άρχισε τότε σκληρή μάχη. Αγώνας στήθος προς στήθος. Οι Κυβερνητικές δυνάμεις, υπέρτεροι εις αριθμόν και οπλισμόν, κτυπούν λυσσαλέα τους αντικυβερνητικούς, ενώ ταυτόχρονα τα πυροβόλα της «Αμαλίας» βάλλουν καταιγιστικά και αυτά εναντίον της δυνάμεως του Λεωτσάκου. Ο Λεωτσάκος με τους άνδρες του πολεμά σκληρά και συνεχώς ζητωκραυγάζει «Ζήτω το Έθνος, Ζήτω το Σύνταγμα!» Τελικά κάμπτονται!... Στο πεδίο της μάχης πέφτουν νεκροί, ο Λεωτσάκος, ο Μωραϊτίνης και ο φοιτητής Σκαρβέλης, ακόμη δύο στρατιώτες και τρεις πολίτες.

Ο γενναίος αξιωματικός. Λεωτσάκος, καίτοι ευρέθη προ βέβαιου κινδύνου ζωής, δεν ηθέλησε να λιποψυχίση, να διαφύγη τον θάνατον. Επροτίμησε να πέση εις το πεδίον της άνισης μάχης, όρθιος, πολεμών και κραυγάζων μέχρις της στιγμής οπού τα δολοφονικά πυρά των Κυβερνητικών του έκοβαν το νήμα της ζωής του: «Ζήτω το Έθνος. Ζήτω το Σύνταγμα».

Τον Ήρωα αυτόν, τον Ίδα εκ των αγωνιστών, έναν εκ των ανδρειότερων Ηρώων της νεωτέρας Ελλάδος, μετά την εθνικήν μας ανεξσρτησίαν, τόσον η γενέτειρά του Μάνη, όσον οι συμπολίται του και η Πατρίς, δια την ελευθερίαν της οποίας έδωσε την ζωήν του, επί 122 συναπτά έτη τον έχουν εντελώς λησμονήσει και ουδέν έχουν πράξει δια να τιμήσουν τον Ηρωΐσμόν και την θυσίαν του εις τον αγώνα εξώσεως της Οθωνικής τυραννίας, και επικρατήσεως της ελευθερίας και της Δημοκρατίας!

Οι πεσόντες εις τους βράχους της Κύθνου, την 1ην Μαρτίου 1862, αγωνιζόμενοι υπέρ της δημοκρατίας και της ελευθερίας, έμειναν εντελώς λησμονημένοι και μάταια προσμένουν, ότι κάποτε - ίσως - αξιωθούν πανεθνικής αναγνωρίσεως και ευγνωμοσύνης, δια τελέσεως ενός μνημόσυνου, ενός Ηρώου, κάποιας προτομής δια τον ήρωα, τον επικεφαλής της μικράς δυνάμεως, που αυτόκλητα έσπευσε να ελευθερώση τους πολιτικούς πού είχαν εκτοπισθή στη Κύθνο και ηγωνίσθη γενναία και έπεσε ηρωικά, δοξάζοντας το Έθνος και κατεξιώθη κορυφαίας θέσεως εις το πάνθεον των Ηρώων της Ελλάδος.

Μοναδική τιμητική εκδήλωσις εις αιωνίαν μνήμη του Ήρωος Λεωτσάκου και των συμπολεμιστών του, έλαβεν χωράν

α) Την 29η Οκτωβρίου 1862 εις τον Μητροπολιτικόν - τότε - Ναόν των Αθηνών Αγία Ειρήνη, της οδού Αιόλου, ένθα εγένετο δημοτελές μνημόσυνον εις μνήμη των ηρώων, της Κύθνου της 1ης Μαρτίου 1862.

Η τελετή ήτο συγκινητικότατη. Παρέστη ο Πρόεδρος της προσωρινής τότε Κυβερνήσεως Βούλγαρης, υπουργοί, βουλευταί, τοπικοί αρχαί και άπειρον πλήθος,

β) επίσης εις μνήμην αιώνιον των αρηϊφίλων αυτών ανδρών εγένετο δημοτελές μνημόσυνον εις το λιμάνι της Αγίας Ειρήνης της Κύθνου, ομώνυμον εξωκλήσιον την 16η Οκτωβρίου 1862. Μετά το πέρας του μνημοσύνου ηνεώχθη κατάλογος συνεισφορών, υπό την επωνυμίαν «Ο οβολός των Κυθνίων προς ανέγερσιν μνημείου των ηρωϊκώς εν Κύθνω πεσόντων, κατά την 1ην Μαρτίου 1862, Λεωτσάκου, Μωραϊτη, Σκαρβέλη». Τελικά εις τον βράχον όπου έπεσαν ετοποθετήθη επίγραφος μαρμάρινη πλάκα, αναγράφουσα τους ήρωες αυτούς και την ημέραν της δολοφονίας των από τας μισητάς δυνάμεις της Βαυαρικής τυραννίας. Δεν έχω την πρόθεσιν να καταλογίσω ευθύνες δια την τόσο μακροχρόνια αυτήν παράλειψιν αποτίσεως τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους ήρωες αυτούς και ιδιαίτερα τσν ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΛΕΩΤΣΑΚΟΝ, πού δια του ηρωικού του θανάτου έδρεψεν αιωνίας δάφνας τιμής και ευγνωμοσύνης, έστω και εάν η Μάνη και η Πολιτεία άχρις νυν τον έχουν λησμονήσει!

Τέκνον Άξιον της Μέσα Μόνης, γεννηθείς εις το χωρίον Οχιά της Κοινότητος της Κίττας, έχει γράφει μίαν λαμπράν ιστορίαν δια του ηρωισμού και της θυσίας του και κατέχει κορυφαίαν θέσι μεταξύ των Εθνικών μας Ηρώων και αγωνιστών της Δημοκρατίας και της πολιτικής ελευθερίας.

Λιμπεράκης Γερακάρης ] Νικήτας Νηφάκος ] Παναγιώτης Μπενάκης ] Βιογραφία Ρήγα ] Ρήγας Φεραίος ] Ηλίας Χρυσοσπάθης ] Θεόδ. Κολοκοτρώνης ] Ηλίας Σαλαφατίνος ] Βιογραφία Ιμπραήμ ] Λιουνίτσα Σταθάκου ] Παπα-Πανάγος Ρούσος ] Αλέξ. Κουμουνδούρος ] [ Νικόλαος Λεωτσάκος ] Σωτήρης Σταυριανάκος ]