ΤΟ «ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΡΙΑΝΙΚΟ» του Καρβελά

Η Οικογένεια, το Πυργόσπιτο, το Μέλλον του κτίσματος

Του Ντόναλντ Μακφαίηλ

ΓΕΝΙΚΑ
Στην κορυφή του λόφου του Καρβελά στην περιοχή Πλάντζα βρίσκεται το πυργόσπιτο των Δημητρακαριάνων. Από το σημείο αυτό διακρίνει κανείς τα χωριά Σκαμνάκι, Κονάκια, Σταμνίτσα, Πολυάραβος, κ.λ.π. Το χωριό Καρβελάς υπήρξε ανέκαθεν η γενέτειρα των Δημητρακαριάνων αλλά σήμερα δεν υπάρχει κανείς. Το κτίσμα, μετά από αρκετά χρόνια εγκατάλειψης, κατέληξε στην κατοχή ενός αξιόλογου ζευγαριού του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου (δικηγόρου από την Αθήνα) και της Ιόνης Καλίνογλου (επιχειρηματία από την Κωνσταντινούπολη). Προσπαθώντας να σκιαγραφήσω την ταυτότητα των ανθρώπων που έζησαν στο κτίσμα αυτό, αποφάσισα να περιγράψω τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που υπήρξαν καθώς επίσης και τις προοπτικές που διαφαίνονται.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Όπως ανεφέρθη παραπάνω, η οικογένεια Δημητρακαράκου δεν υφίσταται πλέον στην περιοχή. Προκειμένου να συντάξω όμως κάποιο γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας, χρησιμοποίησα το φυλλάδιο του δικηγόρου Νικόλαου Π. Δημητρακαράκου που τυπώθηκε στην Αθήνα το 1961.

1η Γενεά. ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΡΑΚΟΣ (1α)
Δεν είναι γνωστό από πότε κατοικούσαν οι Δημητρακαριάνοι στον Καρβελά. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι υπήρχε κάποιος (1α) που γύρω στο 1750 ήταν έμπορος στην Πλάντζα. Ξεκινώντας λοιπόν από αυτόν, επιχειρούμε την περιγραφή μας.

 

2η Γενεά. Παιδιά του (1α)
ΓΕΩΡΓΙΟΣ (2α) - ΕΛΕΝΗ () - ΖΑΧΑΡΙΑΣ () - ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ () - ΗΛΙΑΣ (2ε)

(2α) Ο Γεώργιος ήταν ο πρωτότοκος γιος και υπήρξε στρατηγός κατά την επανάσταση του 1821. Υποβιβάστηκε σε αντισυνταγματάρχη λόγω της συγγένειάς του (κουνιάδος) με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Μυημένος στα μυστήρια της Φιλικής Εταιρείας από το 1818, όταν άρχισε η επανάσταση του ’21 προσέλαβε περίπου 200 στρατιώτες και τους διέθεσε στον αγώνα. Απέκτησε 6 παιδιά. Τρεις κόρες και τρεις γιους, τον Ηλία, τον Πιέρρο και τον Δημήτριο.

() Η Ελένη ήταν η σύζυγος του γνωστού σε όλους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Ο γάμος τους έγινε στην τριετία 1795-1798 και απέκτησαν πολλά παιδιά. Ο Μαυρομιχάλης στη διαθήκη του εκφράζει στην τελευταία επιθυμία του και παραγγέλλει στους απογόνους του να προσφέρουν τη βοήθειά τους στους απογόνους των Δημητρακαράκων.

() Για τον Ζαχαρία δεν υπάρχουν δυστυχώς πληροφορίες. Απέκτησε έναν γιο, τον Γεώργιο.

() Ο Θεοδόσιος πολέμησε στο πλευρό του αδελφού του Γεωργίου αλλά υπεβιβάσθη και αυτός σε υπαξιωματικό λόγω της συγγένειάς του με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Στον Καρβελά έζησε μέχρι το 1835 και μετά μετακώμησε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας. Απέκτησε πολλές θυγατέρες και δύο γιους, τον Γεώργιο και τον Γεώργιο.

(2ε) Ο Ηλίας υπήρξε λοχαγός της φάλαγγας και ήταν χωλός από το ένα πόδι τραυματισθείς σε κάποια μάχη. Το 1828 παντρεύτηκε στην Καλαμάτα την κόρη κάποιου Ανδρέα Δουκάκη. Απέκτησε ένα παιδί, τον Γεώργιο.

 

3η Γενεά. Παιδιά του Γεώργιου (2α)
ΚΟΡΗ (3α) - ΚΟΡΗ (3β) - ΚΟΡΗ (3γ) - ΗΛΙΑΣ (3δ) - ΠΙΕΡΡΟΣ (3ε) - ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (3στ)

Παιδιά του Ζαχαρία (2γ)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ (3ζ)

Παιδιά του Θεοδόσιου (2δ)

ΠΟΛΛΕΣ ΚΟΡΕΣ (3η) - ΓΕΩΡΓΙΟΣ (3θ) -ΓΕΩΡΓΙΟΣ (3ι)

Παιδιά του Ηλία (2ε)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ (3κ)

(3α) Παντρεύτηκε κάποιον Παναγουλάκο
(3β) Παντρεύτηκε κάποιον Γιανναράκο
(3γ) Παντρεύτηκε κάποιον Βασιλούνη
(3δ) Ο Ηλίας παρέμεινε άγαμος αλλά ήταν γνωστός για την ερωτική του σχέση με την Δούκισσα της Πλακεντίας την οποία φιλοξένησε κάποτε στο σπίτι του στον Καρβελά. Έλαβε μέρος στην επανάσταση της Κρήτης (1866-1868). Ο Ηλίας, σαν ταγματάρχης του πεζικού εθεωρείτο έμπιστος του Κουμουνδούρου.
(3ε) Ο Πιέρρος υπήρξε πρεσβευτής της Ελλάδος. Αργότερα πολιτεύθηκε και εκλέχτηκε βουλευτής. Παντρεύτηκε μία πλούσια Γαλλίδα, ονόματι Μέλισσα αλλά δεν άφησε απογόνους.
(3στ) Ο Δημήτριος παρέμεινε στον Καρβελά αλλά φονεύτηκε στη Σκάλα Λακωνίας.
(3ζ) Ο Γεώργιος, γιος του Ζαχαρία (2γ) πέρασε τον περισσότερο χρόνο της ζωής του στον Καρβελά. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1922. Απέκτησε 4 παιδιά. Τον Ζαχαρία, τον Δημήτριο και δύο κόρες.
(3η) Ο Θεοδόσιος (2δ) απέκτησε πολλές κόρες αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία.
(3θ) Ο Γεώργιος πνίγηκε στο Πεταλίδι από ατύχημα.
(3ι) Ο Γεώργιος ήταν το δεύτερο αρσενικό παιδί και πήρε το όνομα του πνιγμένου αδελφού του. Γεννήθηκε λίγο καιρό μετά το θάνατο του πατέρα του Θεοδόσιου. Απέκτησε δύο κόρες, τη Ζωή και την Παρασκευή.
(3κ) Ο Γεώργιος, γιος του Ηλία (2ε) παντρεύτηκε κάποια Μωράκη από το χωριό Γιαννιτσάνικα της Καλαμάτας. Απέκτησε έναν γιο, τον Πανάγο και δύο κόρες την Σμαρούλα και την Ελένη.

4η Γενεά. Παιδιά του Δημήτριου (3στ)
ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ (4α)

Παιδιά του Γεώργιου (3ζ)

ΖΑΧΑΡΙΑΣ (4β) - ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (4γ) - ΚΟΡΗ (4δ) - ΚΟΡΗ (4ε)

Παιδιά του Γεώργιου (3ι)

ΖΩΗ (4στ) - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (4ζ)

Παιδιά του Γεώργιου (3κ)

ΠΑΝΑΓΟΣ (4η) - ΣΜΑΡΟΥΛΑ (4θ) - ΕΛΕΝΗ (4ι)

(4α) Ο Δημήτριος (3στ) απέκτησε πολλά παιδιά. που πέθαναν όμως μικρά. Το τελευταίο του παιδί πέθανε σε ηλικία 20 ετών.

Από τη γενιά του Γεωργίου Δημητρακαράκου (2α) λοιπόν δεν έμειναν αρσενικοί απόγονοι για να διατηρηθεί η οικογένεια και το όνομα.

(4β) Για τον Ζαχαρία δεν έχουμε καμία πληροφορία γιατί κατόπιν πατρικής επιπλήξεως εξαφανίστηκε.
(4γ) Ο Δημήτριος παρέμεινε άγαμος και πέθανε στην Πλάτσα.
(4δ) Παντρεύτηκε κάποιον Καρύθρακα
(4ε) Παντρεύτηκε κάποιον Τσουμάκο

Από τη γενιά του Ζαχαρία Δημητρακαράκου (2γ) λοιπόν δεν έμειναν αρσενικοί απόγονοι για να διατηρηθεί η οικογένεια και το όνομα.

(4στ) Για την κόρη του Γεώργιου (3ι) Ζωή δεν υπάρχουν πληροφορίες
(4ζ) Η Παρασκευή παντρεύτηκε κάποιον Θωμόπουλο

Από τη γενιά Θεοδόσιου Δημητρακαράκου (2δ) λοιπόν δεν έμειναν αρσενικοί απόγονοι για να διατηρηθεί η οικογένεια και το όνομα.

(4η) Ο Πανάγος γεννήθηκε το 1863 και πέθανε το 1918. Παντρεύτηκε την Ελένη Τζάννε και απέκτησε 6 παιδιά. Τρεις γιους, μία κόρη, την Χρυσούλα και τον Νικόλαο.
(4θ) Η Σμαρούλα παντρεύτηκε τον Γεώργιο Βασιλάκη
(4ι) Η Ελένη παντρεύτηκε τον Σπύρο Σκοπέτο

5η Γενεά. Παιδιά του Πανάγου (4η)

Παιδιά του Πανάγου (4η)

ΑΓΟΡΙ (5α) - ΧΡΥΣΟΥΛΑ (5β) - ΑΓΟΡΙ (5γ) - ΑΓΟΡΙ (5δ) - ΚΟΡΙΤΣΙ (5ε) - ΝΙΚΟΛΑΟΣ (5στ)

(5α) Πέθανε μικρός
(5β) Η Χρυσούλα παντρεύτηκε τον Αχιλλέα Αϋφαντή
(5γ) Πέθανε μικρός
(5δ) Πέθανε μικρός
(5ε) Πέθανε μικρή
(5στ) Ο Νικόλαος έγινε δικηγόρος και υπηρέτησε στο Πρωτοδικείο Αθηνών μέχρι το 1957. Το 1935 παντρεύτηκε την Κ. Νιώτη και απέκτησε μαζί της δύο αγόρια. Τον Παναγιώτη και τον Μάριο. Η γυναίκα του πέθανε το 1939. Το 1945 ξαναπαντρεύτηκε και πήρε την Μαρία Δ. Κούκουρα και απέκτησε μαζί της ένα κορίτσι, την Ελένη

6η Γενεά. Παιδιά του Νικόλαου (5στ)

Παιδιά του Νικόλαου (5στ)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (6α) - ΜΑΡΙΟΣ (6β) - ΕΛΕΝΗ (6γ)

(6α) Ο Παναγιώτης γεννήθηκε το 1936
(6β) Ο Νικόλαος γεννήθηκε το 1938
(6γ) Η Ελένη γεννήθηκε μετά το 1945

Ο Νικόλαος Π. Δημητρακαράκος ((5στ) υπήρξε ο μόνος εναπομείνας από την μεγάλη αυτή οικογένεια. Είναι αυτός που συνέγραψε το εκ 16 σελίδων φυλλάδιο με το γενεαλογικό δέντρο που χρησιμοποιήθηκε για τη σύνταξη αυτού του γενεαλογικού δέντρου. Βέβαια, όπως λέγει και ο ίδιος στη αρχή του φυλλαδίου, πιθανόν να υπάρχουν και άλλοι Δημητρακαριάνοι από την ίδια γενιά. Αυτό όμως δεν είναι εφικτό να διερευνηθεί σε αυτή τη φάση αλλά η εφημερίδα μας δέχεται ευχαρίστως οποιαδήποτε διόρθωση, συμπλήρωση ή υπόδειξη.

Παραθέτουμε ένα σύντομο γεγεαλογικό δέντρο προκειμένου να διευκολυνθεί η απεικόνιση της οικογένειας ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΡΑΚΟΥ

ΤΟ ΠΥΡΓΟΣΠΙΤΟ
Το κτίριο βρίσκεται στον Καρβελά σε απόσταση 8 χιλ. από τον οδικό άξονα Γυθείου Αρεόπολης. Στο ΒΔ άκρο του χωριού υπάρχει απότομο ύψωμα, στην κορυφή του οποίου είναι κτισμένο το πυργόσπιτο των Δημητρακαριάνων. Η θέση αυτή επιλέχθηκε ως η πλέον κατάλληλη του οικισμού, διότι εκτός από τη φυσική οχύρωση που προσφέρει, δεσπόζει και ελέγχει ολόκληρη τη γύρω περιοχή σε μεγάλη απόσταση και προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η θέση αυτή άλλωστε αρμόζει απόλυτα στον σαφώς οχυρωματικό χαρακτήρα που παρουσιάζει το κτίσμα. Για την οικογένεια μεγάλη σημασία είχε τόσο ο οπτικός έλεγχος του τοπίου και την έγκαιρη αντίληψη κάποιας επικείμενης εισβολής, όσο και ο έλεγχος αυτού του ίδιου του οικισμού. Παρ όλο μάλιστα που οι διαστάσεις του είναι μικρές, θα μπορούσε κανείς άνετα να το παρομοιάσει ως προς τη θέση και τη χωροταξική σχέση του με τον οικισμό, με την κλασσική φεουδαλική οχυρή κατοικία του δυτικού μεσαίωνα αλλά και της ανατολής.

Η γενική μορφολογία του κτιρίου απέχει πολύ από αυτήν των χαρακτηριστικών πύργων των χωριών της Μέσα Μάνης, όπου ο κεντρικός ψηλός πύργος δεσπόζει στα παρακείμενα προσκτίσματα. Ως κοινό στοιχείο πάντως μπορούμε να θεωρήσουμε το γεγονός ότι ο παλαιότερος ισχυρός οχυρωματικός πυρήνας, παρέχει προστασία και στα προσκτίσματα που κατασκευάστηκαν αργότερα, χωρίς ιδιαίτερο αμυντικό χαρακτήρα.

Το πυργόσπιτο θα μπορούσε να τοποθετηθεί γύρω στο 1750. Εάν κρίνουμε μόνο από τα μορφολογικά του στοιχεία, η χρονολογική του τοποθέτηση θα μπορούσε να είναι ευρύτερη. Η εκτίμηση όμως γίνεται και σε συνδυασμό με την ύπαρξη του μεγάλου αριθμού των εκκλησιών του οικισμού που ανάγονται στην περίοδο αυτή και στην αμέσως επόμενη. Ένας τόσο μεγάλος αριθμός εκκλησιών μαρτυρεί σαφώς την άνθιση του οικισμού, μέσα στις συνθήκες της τουρκοκρατούμενης νότιας Πελοποννήσου. Επιπλέον, η μελέτη των παραστάσεων του τοιχογραφημένου κογχαρίου που βρίσκεται στην κυρίως αίθουσα θα μπορέσει στο μέλλον να προσφέρει ένα αλάνθαστο στοιχείο χρονολόγησης.

Το κτίσμα έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με την υπουργική απόφαση ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/41973/808 που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως 747/4-10-94 αρ. 52. Η εν λόγω κήρυξη προβλέπει και περιμετρική ζώνη προστασίας 10 μέτρων.

Το κυρίως συγκρότημα αποτελείται από ορθογωνικό επίμηκες κτίσμα που σύμφωνα με τα μορφολογικά και τα δομικά του στοιχεία, ανήκει στην παλαιότερη οικοδομική φάση και παρουσιάζει έντονα αμυντικό χαρακτήρα. Στην ΒΔ και ΝΔ γωνία διαμορφώνονται δύο κυκλοτερείς πυργίσκοι, που διανοίγουν πολεμίστρες προς τα κάτω και προς τα πλάγια. Καθ’ όλο το μήκος της Β και Ν πλευράς διανοίγονται επιμήκεις κατακόρυφες πολεμίστρες που καταλήγουν στο εσωτερικό σε αντίστοιχες μικρές κόγχες. Με τον τρόπο αυτό παρεχόταν στον αμυνόμενο ο πλήρης έλεγχος της περιμετρικής του κτιρίου ζώνης παράλληλα με τη δυνατότητα μέγιστης προστασίας του.

Ο κυρίως χώρος κατοικίας του ορόφου φωτίζεται μόνο από τρία μικρά παράθυρα που υπάρχουν. Η πρόσβαση στο κτίριο γινόταν μόνο από το μεγάλο τοξωτό άνοιγμα της Ν όψης του ισογείου που προστατεύεται από χαρακτηριστική καταχύστρα. Το ισόγειο διαθέτει μόνο ένα πολύ μικρό παράθυρο που ίσως να ανοίχθηκε και μεταγενέστερα. Αποτελείται από δύο μεγάλα κελάρια που καλύπτονται από χαμηλό ημικυλινδρικό θόλο. Ο θόλος του προς Δ κελαριού βρίσκεται σε πολύ πιο χαμηλό επίπεδο, δημιουργώντας έτσι προφανώς κάποιο χώρο μεταξύ αυτού και του πατώματος του ορόφου που δεν έχει όμως ακόμα ερευνηθεί. Σε δύο σημεία του ενός κελαριού διανοίγονται δύο καταρράκτες που διασφάλιζαν την ελεγχόμενη επικοινωνία μεταξύ ισογείου και ορόφου. Δεν υπάρχουν όμως σήμερα τα αντίστοιχα ανοίγματα στο νεωτερικό πάτωμα του ορόφου στο οποίο η πρόσβαση γίνεται από αλλού.

Κατά μήκος του Β και Ν τοίχου διανοίγονται κόγχες, στο βάθος του οποίου διαμορφώνονται στενές κατακόρυφες πολεμίστρες που είχαν σκοπό τον έλεγχο και την άμυνα από τις πλευρές αυτές. Στο εσωτερικό του Ν τοίχου και δίπλα από το αντίστοιχο παράθυρο υπάρχει σε αρκετά ψηλό επίπεδο, μικρή κόγχη που χρησίμευε σαν εικονοστάσιο και διατηρεί αξιόλογες αλλά αρκετά φθαρμένες σήμερα τοιχογραφίες. Προς τα Α, ο πύργος επεκτείνεται με πρόσθετο κτίριο. Η τοιχοποιία του αν και έχει το ίδιο πάχος, είναι σαφώς με λιγότερη τέχνη κτισμένη, πράγμα που μαρτυρεί ότι τα δύο κτίσματα δεν κατασκευάστηκαν συγχρόνως.

Η πρόσβαση στο κτίριο γίνεται σήμερα από σκάλα που οδηγεί μέσω τοξωτού ανοίγματος στον λιακό όπου διανοίγονται οι θύρες των δύο κυρίως χώρων του ορόφου. Αν κρίνουμε από τα μορφολογικά στοιχεία και από την διαφορετική μορφή και ποιότητα των λιθοδομών, την αρχική μορφή του συγκροτήματος αποτελούσε μόνο ο κεντρικός ορθογωνικός πύργος με τον καθαρά αμυντικό του χαρακτήρα που προσαρμοζόταν τέλεια στις συνθήκες ασφάλειας της εποχής κατασκευής του.

Η πρόσβαση γινόταν τότε από το μεγάλο τοξωτό άνοιγμα του κεντρικού κελαριού και κατόπιν από τον ένα καταρράκτη του οποίου ο αποκλεισμός εξασφάλιζε αποτελεσματικά τον κυρίως κατοικήσιμο χώρο του ορόφου. Αργότερα, με στόχο προφανώς τη μεγαλύτερη άνεση των κατοίκων, επεκτάθηκε ο αρχικός χώρος του λιακού με τα αντίστοιχα πρόσθετα βοηθητικά κελάρια. Τα επί μέρους στοιχεία μάλιστα του χώρου αυτού, όπως τα ερμάρια και ο νεροχύτης, πιστοποιούν τη χρήση του ως μαγειρείου.

Κατά τη 2η φάση παρατηρούμε ένα «άνοιγμα» του σπιτιού προς τον περιβάλλοντα χώρο, αύξηση των ανέσεων, χωρίς καθόλου φροντίδα, αντίθετο για την αμυντική προστασία του. Οι τυφεκιοθυρίδες άλλωστε φράσσονται ως ενοχλητικά και ταυτόχρονα άχρηστα στοιχεία, ενώ οι δύο πυργίσκοι, οι τόσο πολύτιμοι άλλοτε, μετατρέπονται σε ντουλάπια. Το ίδιο πνεύμα ακολουθεί και η διάνοιξη μεγάλου ορθογωνικού ανοίγματος εισόδου στο χώρο του ισόγειου της Δ όψης.

Τέλος, και ίσως μεταγενέστερα από τα προηγούμενα, αντικαθίσταται και ολόκληρη η στέγη του συγκροτήματος από ζευκτά μάλλον πρόχειρης κατασκευής και πέτσωμα από καλάμια. Αν κρίνουμε από τον διαφορετικό τρόπο δόμησης της τοιχοποιίας, η στέγη του αρχικού πύργου θα ήταν τετράρριχτη. Αυτό αρμόζει άλλωστε και στον αρχικό αμυντικό χαρακτήρα του κτίσματος, εφόσον δεν εκτίθετο κατ αυτό τον τρόπο η ευπαθής κορυφή της λιθοδομής στις ενδεχόμενες βολές.

ΤΟ ΜΕΛΟΝ ΤΟΥ ΚΤΙΣΜΑΤΟΣ
Η οικία κατοικήθηκε υπό τη σημερινή της μορφή μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1980. Η κακή συντήρηση σε συνδυασμό με τη μέτρια ποιότητα κατασκευής του Α τμήματος και η μετέπειτα εγκατάλειψη οδήγησαν σε πολλές φθορές. Πριν από μερικά χρόνια, το πυργόσπιτο αγοράστηκε, όπως αναφέρθηκε στην αρχή, από το ζεύγος Κώστα Σταυρόπουλο και Ιόνη Καλίνογλου. Καλύτερη τύχη για το πυργόσπιτο δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Τα σχέδια που έχουν είναι ανάλογα της παιδείας τους και της προσωπικότητάς τους.

Παρ’ όλο που δεν κατάγονται από τη Λακωνία, κάθε λίγο και λιγάκι, αθόρυβα, βρίσκονται στα μέρη μας και πολύ συχνά επισκέπτονται τους φίλους που συνεχώς δημιουργούν, συμμετέχουν σε τοπικές εκδηλώσεις, βιώνουν τη Μανιάτικη ζωή. Το ζεύγος λοιπόν αυτό έχει σκοπό να αποκαταστήσει το κτίριο, να το αναδείξει και να δώσει μία ακόμα προοπτική στην περιοχή.

Οι υπολογιζόμενες εργασίες που θα γίνουν στο κτίριο θα έχουν σαν στόχο.

-Την αποκατάσταση της στατικής επάρκειας του κτιρίου.
-Τη βελτίωση της αντοχής του στις δυναμικές καταπονήσεις που θα προέκυπταν από ενδεχόμενο σεισμό
-Τη μορφολογική αποκατάσταση των ενδιαφερόντων αρχιτεκτονικών του στοιχείων.

Γενικότερα θα γίνουν:

-Αποκατάσταση φέρουσας ικανότητας της λιθοδομίας
-Κατασκευή σκάλας
-Αποκατάσταση-στερέωση εσωραχείων
-Αντικατάσταση ξυλοδεσιών
-Αρμολογήματα
-Αποκατάσταση και ανακατασκευή στέγης
-Αποκατάσταση παραθύρων
-Διάνοιξη τυφεκιοθυρίδων
-Αποκατάσταση πυργίσκων
-Αποκατάσταση τζακιών
-Διάνοιξη καταρρακτών
-Αποκατάσταση κογχών, τυφεκιοθυρίδων και ζεματίστρων
-Εξωτερικά και εσωτερικά επιχρίσματα
-Αντικατάσταση κουφωμάτων
-Τοποθέτηση παραδοσιακού τύπου κουφωμάτων
-Υδραυλική και ηλεκτρική εγκατάσταση
-Εγκατάσταση θέρμανσης, ειδών υγιεινής
-Κατασκευή στεγανού βόθρου
-Επισκευή υφιστάμενης στέρνας
-Ανάπλαση περιβάλλοντα χώρου
κ.λ.π., κ.λ.π.

Όλες οι εργασίες θα γίνουν ασφαλώς με πλήρη σεβασμό στον αρχικό χαρακτήρα και τη φύση του μνημείου.

                               


[ Δημητρακαριάνικο Καρβελά ] Βαρβιτσιώτικα ]