Κεντρική Σελίδα
Προηγούμενη
Πρόσκληση

ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΝΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2003 - ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Χαιρετισμός ΓΙΩΤΑ ΡΙΤΣΟΥ-ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ
Πρόεδρος
Πανελλήνιας Ένωσης Γυναικών Μάνης

Προσφώνηση επισήμων

Αγαπητές Φίλες και Φίλοι,
Εγώ θα αναφερθώ σε Ιστορικά γεγονότα της Κρήτης και της Μάνης τα οποία έχουν δημοσιευθεί από τον Ιστορικό μας κ. Ανάργυρο Κουτσιλιέρη αρχικά στη εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΗ και στη συνέχεια στο βιβλίο του ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΑΙΟΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ.

Ξεκινώντας από τον πρώτο πολιτικό της Μάνης τον Κουμουνδούρο ο οποίος υπεστήριξε με πάθος την Επανάσταση της Κρήτης και για την Ελευθερία της Κρήτης εξέθεσε σε σοβαρούς κινδύνους όχι μόνο την πολιτική του σταδιοδρομία αλλά και την προσωπική του ασφάλεια.

Ας πάρουμε τα Ιστορικά γεγονότα και ας δούμε τι έκαναν οι Μανιάτες κατά τη διάρκεια της Επαναστάσεως...

Κατά τη διάρκεια της επαναστάσεως του 1866 - 69 φύγαν δύο σώματα εθελοντών από τη Μάνη, 800 την πρώτη φορά και 1.000 τη δεύτερη. Γενικός αρχηγός στα σώματα αυτά ήταν ο Δ. Πετροπουλάκης. Εκτός από τους συγκεντρωμένους αυτούς, κατέβηκαν και μικρότερες μονάδες.

Στις 2.12.1868 η εφημερίδα των Αθηνών «Αιών» γράφει: «Ο Πετροπουλάκης αναχώρησεν εκ Γυθείου με χιλίους εθελοντάς την 26 λήξαντος δια Κρήτην».

Αναφορά που βρίσκεται στα Αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών, αριθ. 289/5-17 Δεκεμβρίου 1868, πληροφορεί το Υπουργείο των Εξωτερικών της Αγγλίας, ότι οι εθελοντές του Πετροπουλάκη δεν είναι στρατιώτες αλλά ιδιώτες.

Από τους Μανιάτες που κατεβήκανε στην Κρήτη υπολογίζονται σε 500 περίπου αυτοί που πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της Ελευθερίας της ΚΡΉΤΗΣ.

Στις 17 Ιουνίου του 1867 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και ποιητής Θ. Αφεντούλης δημοσίευσε στον «Αστέρα της Ανατολής» ποίημα για τον Πετροπουλάκη και το σώμα του, από το οποίο παίρνουμε σκόρπιους στίχους:

Πουλιά που πέτεσθε ψηλά, καλά μου χελιδόνια,
μην τύχη και διαβήκατε κοντά κι από την Κρήτη
Τι κάνουνε τ’ αδέλφια μας τι κάνουν οι Μανιάτες
που στέκονται που πολεμούν και που να λημεριάζουν
..............................................

στην Κρήτη, κι ένα σύννεφο, ράχες, βουνά σκεπάζει
κι άγριες φωνές με τη φωτιά πετάγαν τα λιθάρια,
ήταν της Μάνης τα παιδιά τον πόλεμο που κάναν.

Στην επανάσταση του 1866-69 οι Μανιάτες φέρθηκαν στους Κρητικούς σαν γνήσιοι αδελφοί και κανένας ιστορικός δεν διανοήθηκε να το αμφισβητήσει, αφού είναι τόσο γνωστό, ώστε κάθε αμφισβήτηση θα εξέθετε αυτόν που θα την προέβαλλε.

Την ίδια συμπεριφορά δείξανε οι Μανιάτες και την Επανάσταση του ‘97. Στην Επανάσταση του ’97 αποφασιστικός ήταν ο ρόλος της Πατριωτικής Εταιρείας, της οποίας γενικός γραμματέας ήταν ο Μανιάτης Κυριάκος Μπουκλάκος. Ανάμεσα στους εθελοντές που κατέβηκαν στην Κρήτη διακρίθηκε η φάλαγγα των Φοιτητών που είχε αρχηγό τον Λάκωνα Γ. Αντωνόπουλο. Πρωτεργάτης στη δημιουργία της φάλαγγας αυτής ήταν ο Μανιάτης φοιτητής Γιάννης Χρηστάκος Καλλέργης από τον Κότρωνα, που κατάφερε με φλογερούς λόγους στις φοιτητικές συγκεντρώσεις να ξεσηκώσει δεκάδες φοιτητών και να δημιουργήσει την ηρωική φάλαγγα. Η φάλαγγα των φοιτητών πήρε το βάπτισμα του πυρός στη μάχη που έγινε κατά του οχυρού Πύργου των Βουκολιών.

Στη μάχη αυτή τα σώματα των επαναστατών διεκδικούσανε το καθένα την τιμή να φτάσει πρώτο στο οχυρό. Διακρίθηκε στη μάχη αυτή το τμήμα της φάλαγγας των φοιτητών, που αποτελούσαν οι Λάκωνες Γιάννης Χρηστάκος Καλλέργης, Γιάννης Φιλιππάκος , Χρήστος Αναστασάκος, Δημήτριος Σφαλαγγάκος, Γιάννης Γιαννακάκος, Χρήστος Δουράκης, Θόδωρος Δημητρέας, Ξενοφώντας Καραμπατέας, Κώστας Καπιτσίνης, Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος, Αντώνιος Κλώνης και Γεώργιος Γιούπης

-Ανάμεσα στους πρώτους νεκρούς της Επαναστάσεως του ’97, είναι οι Μανιάτες Ζερβουλάκος και Διακουμάκος. Ακολουθήσανε φυσικά και άλλοι, γιατί εκτός από τους Μανιάτες φοιτητές κατεβήκανε στην Κρήτη το 1897 και πολλοί άλλοι Μανιάτες και ανάμεσα σ’ αυτούς ο Κυριακούλης Πιερράκος Μαυρομιχάλης και οι βουλευτές Π. Ραζέλος και Γ. Πετροπουλάκης με πολλούς Μανιάτες εθελοντές.

Από τις πολιτικές οικογένειες της Μάνης βρίσκουμε να αγωνίζονται μέλη των οικογενειών Μαυρομιχάλη, Πετροπουλάκη, Γρηγοράκη, Τζαννετάκη, Κοσονάκου και άλλων.

Από το 1897 οι Μανιάτες κινούνται συνεχώς προς την Κρήτη, για να αγωνισθούν για την ελευθερία της με επικεφαλής τους πολιτικούς των που πρωτοστατούν στον αγώνα υπέρ της απελευθερώσεως των αδελφών Κρητών.

Στα Μανιάτικα Μοιρολόγια συχνά έχουμε αναφορές στους αγώνες των Μανιατών για την απελευθέρωση της Κρήτης. Από τους στίχους σαν αυτούς:

"Πάει τ’ Αρκάδι το μισό
κι ο Κοσονάκος αρχηγός"

καταλαβαίνουμε πόσα δάκρυα και πόσο μανιάτικο αίμα χύθηκε και σε ποια έκταση μαυροφόρεσε η Μάνη για την ελευθερία της Κρήτης. Όταν σκέπτεται κανείς αυτά, άθελα φέρνει στο νού του μια κουβέντα του Γ. Χατζηδάκη. Ο αείμνηστος σοφός, που τίμησε όχι μόνο την Κρήτη, μα το Ελληνικό όνομα γενικότερα, στο πιο αξιόλογο από τα έργα του, τα «Μεσαιωνικά και Νέα Ελληνικά», γράφει πως η ομοιότητα της διαλέκτου των Σφακιανών και των Μανιατών τον οδηγεί στη σκέψη πως, όταν ο Νικηφόρος Φωκάς απελευθέρωσε την Κρήτη στα 960, μετέφερε συμπαγή πληθυσμό από τη Μάνη και τον εγκατέστησε στην περιοχή αυτή της Κρήτης. Μήπως λοιπόν οι Μανιάτες νιώθανε τους αγωνιστές της Κρήτης όχι απλώς ομοεθνείς Ελληνες, αλλά κάτι περισσότερο.

Δεν χρειάζεται λοιπόν σπουδή της Ιστορίας, αλλά ένα απλό φυλλομέτρημα, για να βεβαιωθεί κανείς πως οι Μανιάτες δεν τρέφανε μίσος για τους Κρητικούς, αλλά αγάπη αδελφική.

Στα χρόνια του αείμνηστου Εθνάρχη Ε. Βενιζέλου, για οικονομικά συμφέροντα έγιναν κάποιοι καυγάδες στον Πειραιά μεταξύ Κρητικών και Μανιατών που στενοχώρησαν τον Εθνάρχη, γιατί δεν ξεχνούσε πως οι ρίζες της γενιάς του κρατούσαν από τη Λακωνία.

Ένας καυγάς ανάμεσα σε ζωηρά στοιχεία που είχε αποτέλεσμα κάποιο φόνο, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται σαν αποτέλεσμα του μίσους μεταξύ δύο λαών, τους οποίους ενώνουν αγώνες και θυσίες αιώνων.

Αυτά λοιπόν, διδάσκει η Ιστορία και αυτή την Ιστορία θα σπουδάσουν τα παιδιά μας.