Κεντρική Σελίδα
Προηγούμενη

Ομιλία Προέδρου Π.Ε.Γ.Μ. κας Γιώτας Ρίτσου - Σκλαβούνου, στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας, στις 8 Ιουνίου 2003

Σεβασμιότατε, Σεβαστοί Πατέρες,
Κύριε Δήμαρχε,
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, Νομάρχες ,Δήμαρχοι και εκπρόσωποι από την Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση,
Αγαπητές και Αγαπητοί Συμπατριώτες εκπρόσωποι των Συλλόγων,
Φίλες και Φίλοι.

Σήμερα, εδώ στον Ιερό Ναό της Αγ. Σοφίας του Πειραιά, στον Ναό που πολλές και πολλοί Μανιάτες έχουμε βαπτισθεί, νυμφευθεί ή έχουμε τελέσει επιμνημόσυνες δεήσεις σε αγαπημένα μας πρόσωπα, αποφασίσαμε με την Ευλογία της Εκκλησίας και την υποστήριξη του Δήμου Πειραιά, να τελέσουμε και επιμνημόσυνο Δέηση για να τιμήσουμε τις μοναδικές Γυναίκες σε όλο τον κόσμο, που διακρίθηκαν για τον ηρωισμό και την φιλοπατρία τους, αλλά και την μεγάλη νίκη τους κατά του Ιμπραήμ, τις θρυλικές ηρωίδες Μανιάτισσες του Διρού.

Την Ιστορική αυτή επέτειο επιθυμούμε να καθιερώσουμε και να εορτάζουμε κάθε χρόνο στον Ιερό Ναό της Αγ. Σοφίας.

Η Ψυχή όλων μας σήμερα μεταφέρεται στην Ιδιαίτερη Πατρίδα μας τη Μάνη, στις 24-26 Ιουνίου 1826.

Με τα μάτια της ψυχής μας βλέπουμε την ύπουλη αποβίβαση του Ιμπραήμ και την άνιση σύγκρουση, που έκανε τις Γυναίκες Ηρωικώς Ανδρείες και μεταμόρφωσε τα μικρά ταπεινά δρεπάνια του θερισμού, σε όπλα ακατανίκητα που αχρήστευσαν τον τελειότατο οπλισμό των Τουρκοκυπρίων.

Κυρίες και Κύριοι , οι Ιστορικοί συγγραφείς μας αναφέρουν ότι:

Στις 24 Ιουνίου του 1826, τριακόσιες περίπου Μανιάτισσες και ισάριθμοι περίπου γέροντες της περιοχής του Διρού και της Αρεόπολης, αντιβγαίνουν απροσδόκητα και ηρωικά στα άγρια και πάνοπλα Τουρκοαιγυπτικά στρατεύματα που αποβίβασε νύχτα στον επίκαιρο αλλά αφύλαχτο όρμο του Διρού, ο δόλιος Ιμπραήμ, μετά την πρώτη οδυνηρή ήττα του στη Βέργα του Αλμυρού, με στρατηγικό σχέδιο και σκοπό να καταλάβει ύπουλα τη Μάνη.

Την μισητή του, άπαρτη Μάνη, που τώρα είχε μείνει χωρίς ένοπλους μαχητές γιατί όλοι οι άνδρες της είχαν συγκεντρωθεί στη στεριανή πόρτα της Δ. Μάνης, όπου γιγαντομαχούσαν, από το ξερολιθένιο ταμπούρι της Βέργας, με τ’ αμέτρητα στίφη του, που επιτίθονταν από στεριά και θάλασσα υπερασπίζοντας την μανιάτικη ελευθερία και την Ελληνική Επανάσταση. Την Επανάσταση που κατέρρεε και πνιγόταν στον τρόμο, στο αίμα και στη λεηλασία από τον φοβερό και ανίκητο Ιμπραήμ, που αφού πέρασε από μαχαίρι και φωτιά την Ρούμελη και τον Μοριά, έφτασε με πολλές στρατιωτικές δυνάμεις στην ΚΑΛΑΜΑΤΑ και στον Μεσσηνιακό κόλπο με στόχο την ακατάκτητη Μάνη.

Από τις 24 - 26 Ιουνίου οι γενναίες γυναίκες της Μάνης κρατώντας οι περισσότερες για όπλα δρεπάνια θερισμού, ξύλα και πέτρες, αντιμαχούν σαν μάνες λέαινες που βλέπουν εχθρό στη φωλιά τους και ως να φθάσουν ενισχύσεις από τη Βέργα και τις άλλες περιοχές της Μάνης, ρίχνουν στη θάλασσα τον αήττητο στρατό του Ιμπραήμ, κατεξευτιλίζοντας έτσι το πολεμικό γόητρο του Αιγύπτιου στρατάρχη.

Οι δίδυμες νίκες που κέρδισαν οι Μανιάτες στη Βέργα του Αλμυρού και οι Μανιάτισσες στον Διρό, όπως και η μετά δύο μήνες νίκη τους στον Πολυάραβο (όπου σε τελική σύγκρουσή τους με τον Ιμπραήμ, τον κατανικούν και τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει οριστικά, με καταρρακωμένο το ηθικό του και διαλυμένο το στρατό του, το μεγαλύτερο πολεμικό όνειρό του να καταχτήσει τη Μάνη), ήταν ισάξιες με τις ελληνικές εκείνες νίκες της Σαλαμίνας και των Πλαταιών.

Γιατί όπως στην αρχαιότητα, από τις πολεμικές επιχειρήσεις της Σαλαμίνας και των Πλαταιών κρίθηκε κι εξαρτήθηκε η ανεξαρτησία του αρχαίου ελληνικού κόσμου και κατά συνέπεια κι όλος ο νεώτερος δυτικός πολιτισμός από την καταστροφή που θα έφερνε ο περσικός βαρβαρισμός, έτσι και με τις ημιθεϊκές νίκες της Βέργας, του Διρού και του Πολυαράβου χάθηκε το τελευταίο «χαρτί» που η Οθωμανική Αυτοκρατορία έριξε πολυάριθμο και βάνδαλο στην Ελληνική Γη, για να συντρίψει τελειωτικά την επική Επανάσταση του Εικοσιένα, που είχε ήδη δεχθεί. Μετά την πτώση του Μεσολογγίου και την καταστροφή στο Μανιάκι, θανάσιμα πλήγματα.

Όμως ύστερα από την απρόσμενη συντριπτική ήττα του Ιμπραήμ στη Μάνη, η γονατισμένη Επανάσταση, με υψωμένο πάλι το καταβασανισμένο κορμί της, έφτανε σε μια θεαματική θεμελιακή νίκη κι έμπαινε με αναπτερωμένο ηθικό στην τελική ευθεία της ματωμένης λεωφόρου της λευτεριάς της.

Και η ελληνική ανεξαρτησία από την οθωμανική κυριαρχία ήταν το εγερτήριο, για να απαλλαγούν με την οθωμανική κυριαρχία ήταν το εγερτήριο, για να απαλλαγούν με τον καιρό και οι άλλοι Βαλκανικοί κι Ευρωπαϊκοί λαοί, που στέναζαν κάτω από τους νεώτερους Ασιάτες και άλλους κατακτητές.