ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΙΚΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ

Δημοσιεύουμε σε συνέχειες άρθρο της εφημερίδας New York Times που γράφτηκε το 1975 για τη Σκούρα. Η εφημερίδα μας, λόγω της σχέσης της με τη Βαρβίτσα τη γενέτειρα του Καπετάν Ζαχαριά, δημοσιεύει εδώ και καιρό θέματα που αφορούν την περιοχή και τους κατοίκους της νοιώθοντας τους Βαρβιτσιώτες αδέλφια της. Αυτό εξάλλου τον αποδείξαμε αμφότεροι τα τελευταία δύο χρόνια. Από την επανάσταση του 1821 και μετά για διάφορους λόγους άρχισαν οι Βαρβιτσιώτες να μετακομίζουν στη Σκούρα που με το χρόνο αποτέλεσε τη δεύτερη πατρίδα τους. Το καλοκαίρι λοιπόν έμεναν στη Βαρβίτσα και το χειμώνα στη Σκούρα πράγμα το οποίο οι Σκουροβαρβιτσιώτες συνεχίζουν μέχρι σήμερα.

Το άρθρο αυτό μας το προμήθευσε ο Αντρέας Παγώνης, πρόεδρος των Σκουροβαρβιτσιωτών Αμερικής, συνεργάτης της εφημερίδας μας και εμείς με τη σειρά μας δημοσιεύουμε το κείμενο με ελληνική ελεύθερη μετάφραση. Ν.Μ.

ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟ

Από την εφημερίδα New York Times (26/11/75)

Δεύτερο Μέρος
Οι Έλληνες αγαπάνε την πατρίδα τους πολύ, και όταν φεύγουν για το εξωτερικό έχουν την ιδέα ότι μόλις κάνουν αρκετά χρήματα, θα επιστρέψουν πίσω στην Ελλάδα.

Ο Πέτρος Λαίνης –ήταν γνωστός σαν Πήτερ Λάινς όταν δούλευε σε ένα ξενοδοχείο στο Στάμφορντ Κοννέκτικατ– πήγεε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να πάρει σύνταξη. Τώρα είναι 81 ετών, και παίρνει $273 δολάρια το μήνα. Αυτά τα χρήματα δεν είναι αρκετά για να ζήσει κάποιος στο Στάμφορντ, αλλά για τη Σκούρα είναι μια χαρά.

«Της γυναίκας μου της αρέσει να κουβεντιάζει με τους γειτόνους από άλλα χωριά» είπε ο κ. Λαίνης, που έχει δώδεκα εγγόνια και όλα μένουν στο Κοννέκτικατ. «Εκεί δεν είχε με κανέναν να κουβεντιάζει.»

Στην Ελλάδα οι περισσότεροι ξοδεύουν τα χρήματα που κάνουν ζώντας κάθε μέρα έτσι όπως τους έρχεται. Δεν τους μέλει πολύ για το μέλλον, ίσως γιατί έχουν μάθει να περνούν δύσκολες στιγμές στο παρελθόν και ότι το μέλλον δεν παίρνει μέσα από τα χέρια τους.

«Είναι καλύτερα εδώ» είπε ο κύριος Αναγνωστόπουλος που ξαναγύρισε στην Ελλάδα μετά από τρία χρόνια. «Τα κτήματα εδώ είναι αρκετά για έναν άνθρωπο να ζήσει, και έχουμε την θρησκεία μας και τις γιορτές μας. Στην Αμερική δεν καταλαβαίναμε ποτέ τις γιορτές. Οποια μέρα και να ήταν, πάντα δουλεύαμε. Εδώ στην Ελλάδα, κάνω ότι θέλω, εγώ είμαι το αφεντικό.»

Αλλά τα τέσσερα αδέλφια του Αναγνωστόπουλου, όπως πολλά αλλά από την Σκούρα, δεν θα ξαναγυρίσουν πίσω.

«Όταν πάνε στην Αμερική, τους πιάνει η αρρώστια των δολλαρίων» είπε ο Γιώργος Μαυράκης, δημοσιογράφος και επιχειρηματίας από τη Σπάρτη. «Μετά από δέκα χρόνια μαζεύουν ένα ποσό και λένε ας κάτσουμε ακόμα στην Αμερική για να κάνουμε περισσότερα λεφτά. Ομως, όσο περνάνε τα χρόνια και τα παιδιά τους μεγαλώνουν τόσο δύσκολα είναι να ξαναγυρίσουν»

«Οπως και να το βλέπεις, εδώ είναι ένα χωριό» είπε ο κ. Πανούκας που καθόταν έξω. «Περισσότερα χρήματα κάνεις στην Αμερική, και καλύτερη ζωή. Μπορείς να έχεις ότι θέλεις.»

Μια μέρα θα πάρει την καρυδόπιττα της κ. Κουρτσούνη για να τα πάει στα παιδιά της στο Λονγ Αιλαντ. Όταν θα φύγει, άλλο ενα κομμάτι της Σκούρας θα έχει εξαφανιστεί.

ΠΟΛΛΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΑΝΕ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ

Φρήπορτ, Νέα Υόρκη

«Εδώ είναι το εστιατόριό μου» είπε ο κ. Βάκκας. «Ελάτε μέσα να καθίσουμε και να πιούμε κρασί.»

Την ίδια στιγμή που οι πελάτες τρώγανε παγωτό, ο κ. Βάκκας έφερνε ρετσίνα στο τραπέζι που καθόντουσαν εννιά άντρες απο το ίδιο χωριό στην Ελλάδα. Το τραπέζι ήταν σε μια γωνία από κάτω απο έναν πίνακα που παρίστανε την Ακρόπολη.

Τα προστιακά εστιατόρια είναι συνήθως μέρη όπου αυτοί που κάνουν ψώνια τσιμπάνε κάτι πριν πάνε στα σπίτια τους. Ομως οι άντρες από το μικρό εστιατόριο του κ. Βάκκα έχουν άλλη νοοτροπία που προέρχεται από το Σπαρτιατικό τους χωριό τη Σκούρα.

«Τους βλέπω κάθε βράδυ» είπε ο Σαράντος Κουρτσούνης», που δουλεύει μάγειρας εξήντα ώρες την εβδομάδα. «Το καλοκαίρι κάθονται έξω, ενώ το χειμώνα μέσα»

Οι Έλληνες μετανάστες απο το Φρήπορτ έχουν έρθει στης Ηνωμένες Πολιτείες απο το 1950 για να βρουν μια διαφορετική ζωή από αυτό που ξέρανε στην Ελλάδα. Όλοι τους συμφωνούν ότι περνάνε μια καλή ζωή εδώ, αλλά έχουνε αποφασίσει να μη ξεχάσουν τα έθιμά τους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

A GREEK VILLAGE IS RICHER BUT POORER

The New York Times (November 26 1975)

Greeks love their country deeply, however, and most leave with the idea of making money and coming back. Petros Lainis – he was Peter Lines – when he worked at a hotel in Stamford, Conn. went to the United States mainly to qualify for Social Security. Now 81 years old, he receives $273 a month while that would not go very far in Stamford, he is comfortable in Skoura.

"My wife likes to chat with the neighbors in the other villages", said Mr Lainis, whose 12 grandchildren all live in Connecticut: There she had no one to talk to:

In Greece many people spend what they make, living each day as it comes. They do not seem to worry much about the future, if only because they are used to hardship and the future seems out of their hands.

"It is much better here" said Mr Anagnostopoulos who returned after three years to farm the family land. "The property is enough for one person to live on, and we have our religion and our holidays. In America we never realized it was a holiday. We always worked, no matter what day it was. Here I’m my own boss. I can do whatever I want".

But Mr Anagnostoloulos’s four siblings, like many people from Skoura, will probably never coma back. "When they go there, they get taken over by the sickness of the dollar", said George Mavrakis, a Sparta journalist and businessman. "After 10 years they’ve made a certain amount, and they think. Why not stay and make some more? Before long their hair turns white, their children have grown up in America and it’s hard for them to come back". "This is a village any way you look at it", Mr Panoukas remarked as he sat at a small care table set in the dusty street. "There’s no money there, a better life. You can have anything you want". One day soon we will pick up Mrs Kourtsouni’s almond cakes for her children on Long Island. Then he will leave, and another piece of Skoura will have vanished.

Freeport Nov 25

"This is my restaurant" Gus Vakkas said. "This is a private table, come have some wine". While evening shoppers were enjoying homemade ice cream, Mr Vakkas carried a jug of smooth retsina wine to the private table in the corner where nine men from the same village in Greece set under a painting of the Acropolis. Suburban luncheonettes are usually places where shoppers take a quick snack before rushing home to their subdivisions. But the men of Mr Vakkas’s luncheonette learned different habits in their Spartan village of Skoura. "I see the same faces every night" said Sarantos (Sam) Kourtsounis, who works a 60 hour week as a short order cook here. "In the summer, they stand outside. In the winter they sit inside". The Greek men of Freeport have been arriving in the United States since 1950 to seek destinies beyond the limits or rural Greece. They all agree they are making it" here, but they are determined not to lose their customs.

To be continued

ΣΚΟΥΡΑ (Κ. 1129)

Απ. Εκ του Δ. Παραποταμίων (Λακεδαίμονος): Από Σπάρτης ώρ. 2 από Χρυσάφων ωρ. 2 και από Γκοριτζάς 1,45.
Εκτ. 40 τετρ. χλμ.
Δημ. Σχολ. Αρρ. Θηλ. Διτάξ. Μαθ. 185.
Σταθ. Αστ.
Ταχ., Τηλεφ.
Παραγωγή Γλεύκος εξ αμπέλου 100 χ. οκ., δημητριακοί καρποί 180 χ. οκ., σταφίς γλευκοποιουμένη 180 χ. οκ., έλαιον 50 χ. οκ., και αιγοπρόβατα 15 χ. Κεφ., υπέρ 3 ελαιοτριβεία, 1 υδρόμυλος.

 

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟΙ ΑΠΟΝΤΕΣ

18 Μαρτίου 2001. Ισως η πιο μαύρη μέρα στην ιστορία της ΒΑΡΒΙΤΣΑΣ, είναι η ημέρα «ορόσημο» της «εγκατάλειψης», της «αδιαφορίας» και της «λιποταξίας» αρκετών εκλεκτών και μη από την ΒΑΡΒΙΤΣΑ. Δεν είναι στις προθέσεις μου να αντιδικήσω ούτε να καπηλευτώ τον πατριωτισμό κανενός, απλά θέλω να υπενθυμήσω σε μερικούς ότι δεν έχουν μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις σε αυτό το χωριό που λέγεται ΒΑΡΒΙΤΣΑ. Συγκεκριμμένα ένιωσα μεγάλη λύπη και απογοήτευση την Κυριακή το βράδυ της 18ης Μαρτίου 2001 όταν τελείωσε η απογραφή πληθυσμού και οικιών και έμεινα εμβρόντητος μετά την καταμέτρηση όταν είδα να είμαστε κατά 55 άτομα λιγότερα από την προηγούμενη απογραφή όταν τα δύο διπλανά χωριά μας, Αράχωβα, και Βαμβακού, παρουσίασαν κατακόρυφη αύξηση.

Γιατί άραγε δεν ήλθαν να απογραφούν στο χωριό μας αυτοί που την προηγούμενη Κυριακή ήταν στη Βαρβίτσα για εκδρομή και την ώρα της αλήθειας απουσίαζαν;

Γιατί αλήθεια απουσίαζαν αυτοί που έχουν τα πέτρινα σπίτια και τις βίλες με τα τζάκια και τις πλακόστρωτες αυλές;

Γιατί απουσίαζαν αυτοί που λυμαίνονται «επαγγελματικά» χρόνια τώρα την Βαρβίτσα;

Γιατί απουσίαζαν αυτοί που από τον Μάιο θα έρθουν στη Βαρβίτσα για να φυτέψουν στρέμματα κήπους και θα απαιτήσουν από το Τοπικό Συμβούλιο και το Δήμο τη βάνα του υδραγωγού τους στον κήπο τους χωρίς να πληρώνουν ούτε μία δραχμή;

Γιατί απουσίαζαν αυτοί που θέλουν επέκταση οικισμού, επέκταση δικτύου ύδρευσης, δικτύου φωτισμού; Αυτοί που θέλουν όλους τους δρόμους τσιμεντοστρωμένους, θέλουν το απορριμματοφόρο του Δήμου κάθε μέρα το καλοκαίρι και τόσα άλλα!!

Άφησα τελευταίους όλους αυτούς που για κάνα μήνα το καλοκαίρι θα μας σφυροκοπούν με τις ιδέες τους και τα προγράμματά τους (εκτός των μεταναστών) για το πώς θα κάνουμε καλύτερη τη Βαρβίτσα κλπ.

Ε λοιπόν αγαπητοί φίλοι δεν θέλω αλλά με αναγκάζετε να σας θυμίσω κάτι που λέει ο λαός μας «Σκοτωθείτε να δοξαστούμε». Με μείωση πληθυσμού δεν γίνεται, οι χρηματοδοτήσεις εγένοντο και θα γίνονται με πληθυσμιακά κριτήρια. Γιατί τάχα λέτε εσείς να ψήνονταν τα αρνιά από ορισμένους; Γιατί απλούστατα κοίταζαν το συμφέρον τους, και το συμφέρον τους ήταν να γράψουν στο Δήμο και στο χωριό τους όσους περισσότερους μπορούσαν. Και εμείς από αδιαφορία, από αμέλεια, ή δεν ξέρω από τί άλλο, δεν καταφέραμε ούτε να κρατήσουμε τον ίδιο πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής.

Ο Νόμος του Καποδίστρια είναι σκληρός και με αυτήν την αδράνεια που έδειξαν μερικοί εύχομαι να μην μας ξανακάνει προσάρτηση η Βαμβακού όπως κάποτε. Διότι ο αείμνηστος Νίκος Ματθαίος «ΠΑΤΑΚΕΛΑΣ» που αφιέρωσε τη ζωή του για την Βαρβίτσα και ήταν αυτός που μας έκανε ανεξάρτητη κοινότητα δεν θα του άξιζε μια τέτοια πληρωμή.

Που είναι μωρέ το φιλότιμο και ο πατριωτισμός που θέλουμε να λέμε ότι έχουμε σαν απόγονοι του Καπετάν Ζαχαριά; Τι τις θέλουμε τις εκδηλώσεις και το χτίσιμο της εκκλησίας εκεί που όρκιζε τα παλικάρια του στον Αϊ Θόδωρο; Είναι νωπά, χθεσινά θα έλεγα. Γιατί τέτοια άρνηση στον ήρωά μας; στον εαυτό μας; Ο Καπετάν Ζαχαριάς άντεξε τόσα πολλά και ήταν στον Αι Θόδωρο «Δενδρί και Κυπαρίσσι»! Εμείς τι έγινε, μας τα ξερίζωσε ο βοριάς όλα μέσα μας σε λίγους μήνες, τόσο πολύ πιστέψαμε αυτά που λέγαμε το καλοκαίρι δια μέσου του Πολιτιστικού Συλλόγου;

Τέλος πάντων, καθένας έτσι έκρινε έτσι απεφάσισε, πάντως εγώ από τη ταπεινή και τιμητική θέση του Δημοτικού Συμβούλου του Δήμου Οινούντος, που με έστειλαν οι συνδημότες μου, θα παλέψω με όλες τις δυνάμεις μου για το καλό ολόκληρου του Δήμου και ασφαλώς για τη Βαρβίτσα μας την οποία υπηρετώ 25 συναπτά χρόνια και θα συνεχίσω όσο με εμπιστεύεται ο κόσμος να με εκλέγει.

Τέλος θέλω να πω δημοσίως ένα μεγάλο ευχαριστώ, σε όλους αυτούς που απογράφτηκαν στη Βαρβίτσα και σε όσους πραγματικά δεν μπόρεσαν. Επίσης να πω ότι η γενέτειρα του Καπετάν Ζαχαριά μας χρειάζεται όλους έστω και από μετερίζια χωριστά.

Με τιμή
Κυριάκος Στρίφας
Δημοτικός Σύμβουλος
Δήμου Οινούντος

ΕΡΓΑ

Κατά πληροφορίες, σύντομα θα αρχίσουν οι εργασίες του δικτύου ύδρευσης και θα γίνουν τσιμεντοστρώσεις από οικία Αγγελή Πράττα προς οικία Αναγνωστοπούλου και Δημητρίου Μπουλούκου. Επίσης θα ολοκληρωθεί η τσιμεντόστρωση του κεντρικού δρόμου προς «Παναγία» θα γίνει επισκευή στη δεξαμενή άρδευσης στο Πλατανάκι και θα εγκατασταθεί δίκτυο άρδευσης από «μακρυά γούρνα» έως την οικία Θεοτόκη Ματθαίου (δυτική πλευρά χωριού).

                                     


Εφημερίδα Μανιάτικη Αλληλεγγύη ] Η Ελληνική Γλώσσα ] Νέα Συλλόγων και Ομογένειας ] Ο Παπά Γιώργης Θεάκος ] Σπηλιά Ζαχαριά ] Βαρβιτσιώτικα ] Αναστατώσαμε τη Κύπρο ] Εφημερίδες της Λακωνίας ] Καινούργιο Βιβλίο για το Ζαχαριά ] Ιωάννα Ροζάκη - Γιατράκου (Α) ] [ Βαρβιτσιώτικα ] Εφημερίδες της Λακωνίας ] Τιμήθηκε ο Τύπος της Λακωνίας ] Ιωάννα Ροζάκη - Γιατράκου (Β) ] Βαρβιτσιώτικα ]