Έντυπο δεν γίνεται...

«Προσπαθούμε στην πρώτη σελίδα να έχουμε πάντοτε ένα θέμα επίκαιρο. Αύριο, για παράδειγμα, είναι η επέτειος της μάχης του Διρού, οπότε αυτό θα βάλουμε για πρώτο θέμα. Στη δεύτερη σελίδα έχουμε την ταυτότητα της εφημερίδας, τις συνδρομές και τους συνδρομητές, τα νέα του δήμου μας, ανακοινώσεις. Στην τρίτη δημοσιεύουμε συνεντεύξεις, επιστολές και κείμενα ιστορικής σημασίας».

Ο συνομιλητής μας συνεχίζει:
«Στην τέταρτη σελίδα παρουσιάζουμε λαογραφικά ζητήματα, και στην πέμπτη είναι οι συνέχειες των θεμάτων της πρώτης σελίδας. Στην έκτη έχουμε τις εκδηλώσεις, τα πολιτιστικά και τα ψυχαγωγικά θέματα. Στην έβδομη σελίδα είναι τα κοινωνικά και στην όγδοη έχουμε θέματα για τη νεολαία, συνεντεύξεις, επιστολές και διαφημίσεις. Έτσι διαρθρώνεται η ύλη της εφημερίδας μας, της "Φωνής του Αγίου Νίκωνα"».

Ακούγεται σαν έμπειρος εφημεριδάς κι όχι σαν μπαρουτοκαπνισμένος αστυνόμος. Στην ταυτότητα, άλλωστε, πλάι στο όνομά του γράφει «Εκδότης» και «Υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων». Αν, μάλιστα, κανείς προσέξει το φύλλο, θα δει ότι ο ίδιος υπογράφει και την στήλη «Αληθινές Ιστορίες», με αναμνήσεις από πραγματικά περιστατικά της ζωής του.

Κυρίες και κύριοι, ο επίτιμος αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Νίκων Αρκουδέας! Στη δεκαετία του '80, πιτσιρικάδες όντες, φωνάζαμε «Συγκέντρωση δεν γίνεται χωρίς τον Αρκουδέα, αυτός δεν είναι άνθρωπος, αυτός είναι ιδέα!» Θα μπορούσαμε σήμερα, άραγε, να μεταμορφώσουμε το παλαιό σύνθημα σε: «Εφημερίς δεν γίνεται χωρίς τον Αρκουδέα»;

Η «Φωνή του Αγίου Νίκωνα» αποτελεί τριμηνιαία έκδοση του ομώνυμου εκπολιτιστικού και εξωραϊστικού συλλόγου Πολιανιτών.

Το χωριό ονομαζόταν Πολιάνα ώς το 1938, οπότε μετονομάστηκε σε Άγιος Νίκων, καθώς στην περιοχή (Μεσσηνιακή Μάνη) έζησε και έδρασε τον δέκατο αιώνα ο Άγιος Νίκων. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1967 και η εφημερίδα κυκλοφορεί εδώ και πέντε χρόνια. Αρχισυντάκτης είναι ο αντιπρόεδρος του συλλόγου Κυριάκος Νικολαρέας, ενώ τη σύνταξη ενισχύει η Σούλα Σαξώνη, που είναι και μέλος του διοικητικού συμβουλίου.

«Έχουμε τιράζ 1.200 αντίτυπα και το ανεβάζουμε συνέχεια, γιατί η εφημερίδα μας έχει ζήτηση», μας λέει ο Ν. Αρκουδέας. «Τα περισσότερα μέλη του συλλόγου μας είναι στην Αθήνα και στον Πειραιά, στέλνουμε όμως αντίτυπα και στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία».

Τον ρωτάμε αν αισθάνεται και λίγο δημοσιογράφος ως εκδότης της «Φωνής».

«Δεν βαριέστε...», μας απαντά. Συμπληρώνει, ωστόσο, ότι πάντοτε είχε άριστες σχέσεις με τους δημοσιογράφους και πάντοτε τους βοηθούσε, είτε ως Αττικάρχης είτε ως αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ.

Άλλες εποχές τότε. Άλλοι άνθρωποι, άλλη νοοτροπία. Με διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, κάθε τρεις και λίγο. Ο Ν. Αρκουδέας είχε προσπαθήσει σκληρά (και ως ένα σημείο το είχε καταφέρει) να αποφευχθούν οι αιματοχυσίες και τα βάρβαρα επεισόδια που βλέπουμε τώρα στις τηλεοράσεις. Όταν του το θυμήσαμε, μας απάντησε: Προσωπικά, προσπαθούσα πάντοτε να βρίσκω το μέτρο. Ακολουθούσα τον "ίσιο δρόμο". Όπως λέει και η παροιμία, ρωτήσανε κάποτε την γκαμήλα "Τι σ' αρέσει, ο ανήφορος ή ο κατήφορος;". Και είπε η γκαμήλα: "Χάθηκε ο ίσιος δρόμος;"».

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (29/06/2003).