Ντροπή
σ' εσάς, τους δυνατούς του κόσμου,
γιατί τα έργα σας
τον άνθρωπο ντροπιάζουν.
Τις τύχες μας
στα χέρια σας κρατάτε
κι είστε το πεπρωμένο μας,
ώ δυνατοί εσείς.
Τα βήματά μας
εσείς τα οδηγείτε
πού όλα μαζί τη μοίρα μας γεννούν.
Σαν στάχυα τα κορμιά μας τα θερίζετε
και σαν σκουλήκια
το αίμα μας ρουφάτε.
Μέσα στη φτώχια σας
ό,τι ωραίο μας το πνίξατε
κι ό,τι ελεύθερο
μέσ' τη σκλαβιά σας εσκλαβώθη.
Μέσ' τις ψυχές μας
την πλήξη σας σκορπίσατε
και ή αλήθεια μας
στο ψέμμα σας εχάθη. |
Ότι
ακριβό η φύση μας εχάρισε
κονσέρβες σεις το κάματε
και το πουλάτε.
Όλες εσείς αόρατες δυνάμεις
της καταστροφής
είστε οι μάστορες.
Την αδυναμία σας κάματε
συγχρονισμένη βιομηχανία
τέλεια δύναμη καταστροφής.
Αλλού σκορπάτε τη μπαρούτη
κι άλλου τη φθορά.
Ο αέρας γέμισε
άπ' το θόρυβο της καταστροφής.
θα τρέμουν συθέμελα,
όλα θα γκρεμιστούν,
δεν τα’ακούτε;
Προσοχή... το όπλο σας
θα εκπυρσοκροτήση
και τότε οι λαοί
μ’ ένα στεφάνι από νύχτα
θα στεφανώσουν
τη δόξα σας. |