1.Αβία (ή Παλιόχωρα): Η Αβία είναι παραλιακό χωριό, 10 χλμ. από τη Καλαμάτα, με όμορφη παραλία και άπλετη θέα στο Μεσσηνιακό κόλπο. Αποτελούσε κοινότητα, ενώ σήμερα αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αβίας με τους οικισμούς Ακρογιάλι και Μεγάλη Μαντίνεια.

Ο χώρος, που κατοικήθηκε πριν από την Ομηρική εποχή, ονομάζεται από τον Όμηρο «ποιηέσσα» δηλαδή εύφορη και πράσινη. Η Αβία βρίσκεται στη θέση που ήταν η αρχαία Ίρη, την οποία αναφέρει ο Όμηρος και που μαζί με την Ενόπη ήταν ακμάζουσες πόλεις την εποχή εκείνη (1500 π.Χ.).

Ο βασιλιάς Κρεσεφόντης μετονόμασε τη περιοχή σε Αβία, από το όνομα της κόρης του Ηρακλή και τροφού του Ηρακλείδη Γληνού, Αβίας, που κατέφυγε εδώ με το βρέφος Γληνό, διωκόμενη από τους Αχαιούς. Σύμφωνα με το Παυσανία είναι μια από τις επτά πόλεις που υποσχέθηκε ο Αγαμέμνονας ως προίκα στον Αχιλλέα. Στην ευρύτερη περιοχή της Αβίας βρέθηκαν πολύτιμα αρχαιολογικά ευρήματα, που μαρτυρούν προμυκηναϊκό πολιτισμό, όπως δεκάγωνος δίσκος από μέλανα λίθο που έχει στο κέντρο έκτυπη διακόσμηση, χρυσός αμφορέας και χρυσά κτερίσματα. 

Το 1955 κατά τη διάνοιξη κοινοτικού δρόμου βρέθηκε Ρωμαϊκή σαρκοφάγος με ανάγλυφες παραστάσεις κριού, αητού, κεφάλι άντρα με κυκλικό διάδημα και πτερύγια στη κορφή, καθώς και διακοσμητικό διάζωμα με μια γιρλάντα από άνθη. Κατά τη διάνοιξη του ίδιου δρόμου βρέθηκε αρχαίο νόμισμα με την εικόνα του Μεγάλου Κωνσταντίνου σαν πολεμικού αρχηγού και σε νεαρή ηλικία. Στο ίδιο μέρος αποκαλύφθηκε χριστιανικός τάφος των βυζαντινών χρόνων με ενδιαφέροντα κτερίσματα, όπως σταχτοπράσινο γυάλινο αγγείο, δυο άλλα πήλινα αγγεία, ένα πήλινο λύχνο, που στη πάνω επιφάνειά του φέριε λεπτής τέχνης γεωμετρική παράσταση και στη βάση του την Ελληνική γραφή "ΠΡΟΣΔΕΚΤΟ", καθώς και άλλα θρυματισμένα κτερίσματα.

Ένα κιονόκρανο που αποτελούσε μέρος επιτύμβιας στήλης, βρέθηκε κτισμένο σε κατοικία με τη παρακάτω επιγραφή: ΠΡΑΤΟΝΙΚΟΣ ΑΡΧΙΠΠΑΝ ΑΡΙΣΤΕΑΤΗΝ ΕΓΓΟΝΟΝ (Ο Πρατόνικος εις τον Αρχίππαν άριστον έγγονον).

2. Μεγάλη Μαντίνεια: Έχει 164 κατοίκους και είναι αμφιθεατρικά κτισμένη με θεσπέσια θέα προς το Μεσσηνιακό κόλπο.

Το 1470 ο Ενετός τοποτηρητής τη κατέστησε έδρα του. Το 1479 οι Ενετοί παρέδωσαν τη πόλη στους Τούρκους και το 1480 απελευθερώθηκε από το Κλαδά. Το 17^ο αιώνα γνώρισε μεγάλες καταστροφές από τους Τούρκους και η περιοχή προσωρινά ερήμωσε.

Νοτιοανατολικά της Μεγάλης Μαντίνειας στη χαράδρα της Σάνταβας, υπάρχει το σπήλαιο Καταφύγιο, με μικρό άνοιγμα στην είσοδό του που είναι χτισμένη θολωτή θύρα, από την οποία μόλις περνάει ένα άτομο. Οι κάτοικοι της περιοχής το χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο στις πειρατικές και τούρκικες επιδρομές και εδώ κατά τα Ορλωφικά βρήκαν τραγικό θάνατο οι Μαντινειώτες από τους Τουρκαρβανίτες που τους ανακάλυψαν και τους έπνιξαν με αναμμένο θειάφι ή έσφαξαν όσους κατόρθωσαν να βγουν.

Μεταξύ Μεγ. Μαντίνειας και Αβίας σώζεται η μικρή εκκλησία των Αγίων Σαράντα και κοντά της διακρίνονται ερείπια αρχαίου ναού, ίσως της Αρτέμιδος. Φαίνεται ότι έχει κτιστεί πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού. Στο συνοικισμό Κοπάνων (Ακρογιάλι) και μέσα σε σπηλιά σώζεται το πολύ παλιό εκκλησάκι Κοίμηση της Θεοτόκου. Στο Ιερό του που είναι κτισμένο σε βράχο, είναι ζωγραφισμένος, σε φυσικό σχεδόν μέγεθος, ο Αρχάγγελος, τον οποίο οι κάτοικοι ονομάζουν «Χάρο».

3. Ακρογιάλι: Είναι νεότερο χωριό που οι δαντελωτές ακτές του σχηματίζουν πανέμορφες παραλίες, όπου ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τη καταγάλανη θάλασσα του Μεσσηνιακού κόλπου και φρέσκο ψάρι.