Την γη του ήλιου έχουνε
πατρίδα οι Μανιάτες,
ζυγό δεν τον αντέχουνε
ήταν επαναστάτες.

Με φώτα μεγαλώνουνε
μ’ αχτίνες χρυσοβόλες.
Τελειώνοντας ξαπλώνουνε
σε λούρες μυροβόλες…

Εδώ κρατήσαν λάβαρα
για την ελευθερία,
γι’ αυτούς σκαλίσαν μάρμαρα
σε πόλεις και χωρία.

Οι Έλληνες εστέριωσαν
αγάλματα χαλάλι.
Μανιάτες τους λευτέρωσαν
απ’ της Τουρκιάς το χάλι.

Τα καριοφίλια βρόντηξαν
εις το εικοσιένα,
τους Τούρκους τους επρόγκηξαν
δεν σκιάχτηκαν κανένα.

Χαλάσαν όλη την Τουρκιά
σε χώρες και σε κάστρα,
αν και δεν βγάλανε χρουκιά
μεσουρανούνε τ’ άστρα.

Εις τους Μανιάτες έχουνε
χρέος για λευτερία,
μ’ αίμα τους πληρώνανε
του έθνους σωτηρία.

(7&8/3/98)

Μάνη πατρίδα μέθυσες
και βγάζεις αντρειωμένα.
Ελλάδα χρυσοστόλισες
με το Εικοσιένα.

Εσύ Τουρκιά γονάτισες
απάνου στο Βαλτέτσι,
στην Τρίπολη τους έκλεισες
σαν κότες στο κοτέτσι.

Δεν τρέμανε βροντές αυτοί
δεν σκιάζουνταν αντάρα,
στα όπλα είχαν παιδευτεί
και κράταγαν χατζάρα.

Τους έτρεμαν Τουρκαλβανοί
μαζί να μετρηθούνε,
Τιτάνες γίγαντες, τρανοί
Μανιάτες θα λεχθούνε.

(29/4/98)