Αρχική Ιστορία Δήμοι - Χωριά Ήθη - Έθιμα Μοιρολόγια Ποίηση Απόδημοι Αρχιτεκτονική
Εκκλησίες Κάστρα Ταΰγετος Χλωρίδα Πανίδα Σπήλαια Προϊόντα Άρωμα Μάνης
Δημιουργοί Απόψεις Εκδρομές Σύλλογοι Σύνδεσμοι Wallpaper Περιεχόμενα Βιβλιογραφία

 

Προηγούμενη

Επικοινωνία

Όπου ένας τυχοδιώκτης, θα σφραγίσει την Μοίρα της Μάνης

Τον διχασμό και τις τραγικές συνέπειες από τον αδελφοκτόνο πόλεμο ανάμεσα στις δύο τρανές οικογένειες (Μέδικων – Στεφανόπουλων), τον πέτυχε τελικά ένας νεαρός και φιλόδοξος τυχοδιώκτης, αλλά και η...Τουρκική διπλωματία η οποία κατάφερε ότι δεν είχε πετύχει με τόσους πολέμους ενάντια στην Μάνη…

Ο Λιμπεράκης Γερακάρης, καταγόταν από καλή οικογένεια (των Κοσμάδων) και είχε υπηρετήσει στον Ενετικό στόλο, κάτι που αργότερα τον βοήθησε στο να γίνει ένας από τους τρομερότερους πειρατές του Αιγαίου!

Όταν ο Μέγας Βεζίρης Κιοπρουλής, αντελήφθη ότι με τον πόλεμο δεν μπορούσε να υποτάξει τους Μανιάτες , έστειλε ισχυρό στόλο υπό τον Χασάν-Μπαμπά στην Μάνη, αλλά με... προτάσεις ειρήνης!! Ζητούσε την φόρου υποτέλεια της Μάνης, αλλά με αυτοδιοίκηση από τοπικό άρχοντα (Μπέη) που θα διόριζε η Υψηλή Πύλη, την μη συμμετοχή των Μανιατών σε άλλες πολεμικές ενέργειες και την παράδοση νεαρών ομήρων από όλες τις ισχυρές οικογένειες ιδίως των Μεδίκων και Στεφανόπουλων.

Οι όροι εξόργισαν τους Μανιάτες, επετέθησαν και κατέστρεψαν τον στόλο του Χασάν - Μπαμπά στις Κιτριές και ετοιμάστηκαν για άλλον έναν μακροχρόνιο πόλεμο με τους Τούρκους. Τότε ο Κιοπρουλής εστράφη στον Λιμπεράκη Γερακάρη και του πρότεινε να αναλάβει αυτός καθήκοντα σαν πρώτου Μπέη της Μάνης, αρκεί να μπορεί να ελέγχει τις δύο μεγάλες οικογένειες.

Ο Λιμπεράκης Γερακάρης, χωρίς να ομολογήσει σε κανέναν τις επαφές που είχε με τους Τούρκους, πλησίασε την οικογένεια των Μεδίκων -για να έχει την προστασία τους- και ούτε λίγο ούτε πολύ, ζήτησε σε γάμο την κόρη του Ιάκωβου Μεδίκου, Μαρία, την οποία όμως είχε ζητήσει προηγουμένως σε γάμο ένας Στεφανόπουλος, ο Μιχαήλ Λεμιθάκης!

Οι γονείς της Μαρίας, προτίμησαν τον Γερακάρη, ο οποίος έχοντας σαν δύναμη πίσω του αυτή της οικογένειας των Μεδίκων, άρχισε το ...αποστολικό του έργο! Να πείσει τους Μανιάτες πως ένας ντόπιος Διοικητής (Μπέης) θα έλυνε για πάντα τα προβλήματα που είχαν οι Μανιάτες με τους Τούρκους και θα μπορούσαν στο εξής να ασχοληθούν ελεύθεροι και ειρηνικά με τα έργα τους, χωρίς άλλες προστριβές.

Οι φήμες άρχισαν να οργιάζουν πλέον γύρω από τις δραστηριότητες και τους τελικούς σκοπούς του Γερακάρη, μέχρις ότου και η μνηστή του, Μαρία Μεδίκου, του ζήτησε να διαψεύσει δημόσια τις επαφές που έλεγαν πως είχε με τους Τούρκους. Εκείνος την αγνόησε και συνέχισε τις προσπάθειές του.

Τότε η Μαρία εστράφη στον Μιχαήλ Στεφανόπουλο Λεμιθάκη, τον οποίο φαίνεται πως συμπαθούσε πολύ περισσότερο από το Γερακάρη και χωρίς να ζητήσει την άδεια των γονέων ή των συγγενών της, έφυγε μαζί του κρυφά, χωρίς να φαντάζεται τις συνέπειες της πράξεώς της. Για τα ήθη και έθιμα της Μάνης, το γεγονός αυτό ήταν έγκλημα καθοσιώσεως και ιδιαίτερα προσβλητικό για την οικογένεια των Μεδίκων.

Έτσι ξεκίνησε ένας αμείλικτος και λυσσαλέος πόλεμος μεταξύ των δύο οικογενειών που δίχασε όλη την Μάνη για 3 χρόνια και συσσώρευσε συμφορές όσο και αμέτρητα θύματα μεταξύ των δύο οικογενειών, αλλά και από όλες τις οικογένειες που τελούσαν υπό την προστασία της μίας ή της άλλης. (Από τότε άρχισαν να χτίζονται οι πύργοι της Μάνης, ώστε η κάθε οικογένεια να μπορεί να πολεμά η μία την άλλη εκ του σύνεγγυς και του ασφαλούς).

Ο Λιμπεράκης Γερακάρης, μισούμενος από όλους, αλλά και ντροπιασμένος από την φυγή της ωραίας Μαρίας, πούλησε την περιουσία του , εξόπλισε ένα ιστιοφόρο και έγινε ... πειρατής!! Όργωνε το Αιγαίο λήστευε όποιο πλοίο συναντούσε και κατάπινε το μίσος του για τους Στεφανόπουλους και τους Μεδίκους, αλλά συγκρατούσε και την φιλοδοξία του να γίνει Μπέης της Μάνης, για να μπορέσει έτσι να εκδικηθεί τους εχθρούς του.

Ήξερε και μπορούσε να περιμένει. Ο έρωτας, η φιλοδοξία και το μίσος, στάθηκαν ανέκαθεν τα μεγαλύτερα κίνητρα για να γραφτεί η ανθρώπινη ιστορία... Ο τρόμος που έσπειρε ο Γερακάρης σε όλη την Μεσόγειο ήταν τέτοιος, ώστε ολόκληρος ο Τουρκικός στόλος βγήκε για να τον κυνηγήσει. Τον συνάντησε, ακολούθησε μια πεισματική ναυμαχία και ο Γερακάρης έχασε τον πειρατικό του στόλο, συνελήφθη και μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος στην Κωνσταντινούπολη.

Μετά από αίτημά του , παρουσιάστηκε στον Μεγάλο Βεζίρη τον οποίο έπεισε, πως ότι έκανε, το έκανε για το συμφέρον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (!). Κατάφερε να κερδίσει την ελευθερία του, την εκ νέου υποστήριξη της Υψηλής πύλης, χρήματα και μέσα άφθονα, ώστε να καταφέρει τους Μανιάτες να τον αποδεχτούν για Μπέη τους.

Ο Λιμπεράκης Γερακάρης επέστρεψε στα πάτρια εδάφη, οργάνωσε μια ομάδα από τυχοδιώκτες προσωπικούς του φρουρούς και άρχισε για άλλη μια φορά την...προπαγάνδα, προκειμένου να πείσει τους συμπατριώτες του να αποδεχτούν τελικά τις «ευνοϊκές» προτάσεις των Τούρκων, σαν τις μόνες συμφέρουσες για τον τόπο.

Ταυτόχρονα, υπέδειξε στους Τούρκους να καταλάβουν τα διάφορα φρούρια της Μάνης, να τα ανοικοδομήσουν και να χτίσουν απέναντι από το Οίτυλο ένα νέο (Κελεφάς), χωρίς όμως και να προβούν σε οποιαδήποτε δίωξη ή πολεμική δράση κατά των Μανιατών. Έτσι ο Γερακάρης, έστηνε σιγά - σιγά τον θανάσιμο ιστό, προκειμένου να εξαναγκάσει έστω και με την βία, να τον αναγνωρίσουν για Μπέη της Μάνης. Ιδιαίτερα από το φρούριο της Κελεφάς, οι Τούρκοι μπορούσαν να ελέγχουν κυρίως το Οίτυλο που ήταν η καρδιά της Μανιάτικης αντίστασης, αλλά και η βάση των δύο οικογενειών που ο Γερακάρης μισούσε θανάσιμα.

Ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στις δύο οικογένειες είχε λήξει λόγω της στενής πολιορκίας των Τούρκων και της ολοφάνερης πλέον συνεργασίας του Γερακάρη μαζί τους, αλλά και διότι αμφότερες οι οικογένειες είχαν εξαντληθεί σε έμψυχο αλλά και άψυχο υλικό.

Ο Λιμπεράκης Γερακάρης έκρινε πως είχε έρθει η στιγμή να τιμωρήσει τους αντιπάλους του, αλλά και με την τρομοκρατία που ήδη ασκούσε, να επιβληθεί βιαίως. Μια νύχτα, πολιόρκησε αιφνιδιαστικά το Οίτυλο με την φρουρά του, συνέλαβε 35 Οιτυλιώτες -οι περισσότεροι Στεφανόπουλοι- μεταξύ των οποίων και ο προσωπικός θανάσιμος εχθρός του Μιχαήλ Στεφανόπουλoς-Λεμιθάκης.

Τους μετέφερε δέσμιους στην κεντρική πλατεία, τους δίκασε με συνοπτικές διαδικασίες σαν εχθρούς της Μάνης(!) διότι συνεργάζονταν δήθεν με τους Ενετούς και στην συνέχεια τους εξετέλεσε εν ψυχρώ. Ακολούθησαν και άλλες εκτελέσεις και διωγμοί, επέβαλε μια στυγνή τρομοκρατία και αύξησε το γενικό μίσος εναντίον του. Στην συνέχεια εστράφη και κατά των Μεδίκων, συνέλαβε πέντε μέλη της και τα παρέδωσε σαν ομήρους στον αγά του φρουρίου της Κελεφάς, ο οποίος τους μετέφερε στην συνέχεια στον Μυστρά όπου και εξετελέσθησαν.

Η γενική κατακραυγή, η οργή και το μίσος που ξεσήκωσε εναντίον του, αλλά και η σταδιακή εγκατάλειψή του από τους Τούρκους που έβλεπαν ότι δεν μπορούσε ή ήταν ανίκανος να επιβάλει την πολιτική τους στους Μανιάτες, τον ανάγκασαν για άλλη μια φορά να εγκαταλείψει την Μάνη. Έφυγε νύχτα με ένα μικρό ιστιοφόρο, άρχισε και πάλι την πειρατεία, έως ότου συνελήφθη αιχμάλωτος και μετεφέρθη στις φυλακές της Κωνσταντινουπόλεως.

Μετά από δέκα σχεδόν χρόνια ο Κιοπρουλής θα τον θυμηθεί λόγω του νέου πολέμου Βενετίας-Τουρκίας και θα τον καλέσει να αναλάβει εκ νέου πολεμική δράση ενάντια στην Βενετία και την σύμμαχό της Μάνη. Εκείνος εδέχθη, αλλά έθεσε και τους δικούς του όρους. Να τον διορίσει η Υψηλή πύλη επισήμως και με ειδικά προνόμια σαν ηγεμόνα της Μάνης, όπως ακριβώς διόριζε τους ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας (!). Να του αναγνωρισθούν ειδικά προνόμια, διοικητικά και φορολογικά. Να του παραχωρηθεί στρατιωτικό σώμα υπό τας διαταγάς του. Να του δοθεί το δικαίωμα να απονέμει αμνηστία και χάρη σε όποιον αυτός έκρινε.

Είναι απίστευτο και όμως αυτοί οι όροι έγιναν αποδεκτοί εστέφθη (!) επισήμως στο Πατριαρχείο σαν Ηγεμόνας της Μάνης, έφερε επίσημη ενδυμασία, είχε προσωπική αυλή και τέλος παντρεύτηκε την ανιψιά του πρώην ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Δούκα, την Αναστασία Βουχουζεστή. Με μια δύναμη 8.000 ανδρών κινήθηκε προς νότον και στρατοπέδευσε στα Μέγαρα. Έστειλε προκηρύξεις στους Μανιάτες υποσχόμενος πλήρη αυτονομία και ειδικά προνόμια, αρκεί να αποδέχοντο τον διορισμό του σαν Ηγεμόνος της Μάνης.

Κανένας όμως δεν ήταν διατεθειμένος να δεχτεί έναν τυχοδιώκτη και σφαγέα των Μανιατών για ηγεμόνα του. Οργανώθηκαν αμέσως στρατιωτικά σώματα τα οποία ενώθηκαν με αντίστοιχα Ενετικά και βάδισαν προς την Κόρινθο για να συναντήσουν τον Γερακάρη. Μετά από σφοδρή σύγκρουση, οι Ενετομανιάτες υποχώρησαν στο Άργος και στην συνέχεια στην Τρίπολη. Στην διάρκεια αυτής της πορείας ο Γερακάρης έχανε ολοένα και περισσότερες δυνάμεις, αλλά και κατάλαβε πως θα του ήταν αδύνατον να φτάσει και πολύ περισσότερο να καταλάβει την Μάνη.

Στρατοπέδευσε στο Βραχώρι με το πρόσχημα του επερχομένου χειμώνα, αναβάλλοντας την κάθοδό του στην Μάνη. Άλλαξε πολιτική, άρχισε να κάνει δωρεές σε εκκλησίες και μοναστήρια, να ενισχύει τους φτωχούς, ώστε να διαδοθεί παντού η «καλή» του συμπεριφορά απέναντι των Χριστιανών, αλλά και να διαδίδει πως ο πραγματικός εχθρός των Ελλήνων ήταν η Βενετία που τόσες και τόσες φορές τους είχε προδώσει.

Αυτή όμως η στάση του Γερακάρη, κίνησε τις υποψίες των Τούρκων, οι οποίοι προσπάθησαν μάλιστα να τον δολοφονήσουν με δόλο. Εκείνος το αντελήφθη και... άρχισε να έχει επαφές με τους Ενετούς! Με ενδιάμεσους φίλους του, κατάφερε να γίνει αποδεκτός από τους Ενετούς , να λάβει και πάλι ειδικά προνόμια απ' αυτούς και να εγκαταλείψει τους Τούρκους.

Η αλλοπρόσαλλη όμως συμπεριφορά του, το εριστικό και εκδικητικό του χαρακτήρα του δεν τον άφησαν να πολιτευτεί ορθά. Καταγγέλθηκε στους Ενετούς για την δήλωση που επέβαλε στην Άρτα για καθαρά εκδικητικούς λόγους, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, να του αφαιρεθούν όλα τα προνόμια και να μεταφερθεί σιδηροδέσμιος στην Μπρέσια, όπου και θα πεθάνει στην φυλακή το 1695 σε ηλικία 50 ετών.

Έτσι θα λήξει άδοξα η ταραχώδης ζωή αυτού του ανθρώπου που τόσα δεινά έφερε στην πατρίδα του αλλά και σε τόσους ανθρώπους.

Από άρθρο του Κων/νου Α. Καρακάση στο Ελληνικό Πανόραμα Τ. 11 Δεκέμβριος 1998.

[ Λιμπεράκης Γερακάρης ] Νικήτας Νηφάκος ] Παναγιώτης Μπενάκης ] Βιογραφία Ρήγα ] Ρήγας Φεραίος ] Ηλίας Χρυσοσπάθης ] Θεόδ. Κολοκοτρώνης ] Ηλίας Σαλαφατίνος ] Βιογραφία Ιμπραήμ ] Λιουνίτσα Σταθάκου ] Παπα-Πανάγος Ρούσος ] Αλέξ. Κουμουνδούρος ] Νικόλαος Λεωτσάκος ] Σωτήρης Σταυριανάκος ]