Αρχική Ιστορία Δήμοι - Χωριά Ήθη - Έθιμα Μοιρολόγια Ποίηση Απόδημοι Αρχιτεκτονική
Εκκλησίες Κάστρα Ταΰγετος Χλωρίδα Πανίδα Σπήλαια Προϊόντα Άρωμα Μάνης
Δημιουργοί Απόψεις Εκδρομές Σύλλογοι Σύνδεσμοι Wallpaper Περιεχόμενα Βιβλιογραφία

 

Προηγούμενη
Πύργος Συχαλάσματα

 

Επικοινωνία

tsikalia.jpg (29656 bytes)1.Τσικαλλιά: Έχουν 110 κ. και αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα (200κ.) του Δήμου Οιτύλου, μαζί με τους οικισμούς Κοντράφι (20κ.), Μουντανίστικα (38κ.), Ξερόλακος και Συχαλάσματα (20κ.).

Είναι κτισμένα αμφιθεατρικά σε κορυφή λόφου, απέχει 10 χλμ. από τη Βάθεια και αξιόλογος είναι ο δίκογχος βυζαντινός ναός του Αγίου Κωνσταντίνου (12ου αι.).

tsikalia1.jpg (21850 bytes) tsikalia_kanoni.jpg (45359 bytes) tsikalia_hliov2.jpg (35643 bytes) tsikalia_hliov1.jpg (24107 bytes)

mount02.JPG (56220 bytes)2.Μουντανίστικα: Από τα Τσικαλλιά, στη κορυφή του κακοτράχηλου άκρου Ταϋγέτου, είναι τα Μουντανίστικα, με τους περήφανους πύργους τους, που οι περισσότεροι στέκονται όρθιοι και ορισμένοι έχουν συντηρηθεί.

Ο δημοσιογράφος Κύρος Κόκκας, στο άρθρο του για τη Μάνη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΓΑΙΟΡΑΜΑ», Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2002, περιγράφει την επίσκεψή του στα Μουντανίστικα:

‘’Τα Μουντανίστικα, λιγότερο από ένα χιλιόμετρο μακριά, ακόμη ψηλότερα πάνω στο Σαγγιά, δεν ήταν πολύ διαφορετικό. Έρημα σπίτια, κλειδωμένοι πύργοι, αυλόπορτες που έχασκαν ανοικτές, σπασμένες από καιρό. Εγκαταλειμμένοι στάβλοι, σκουριασμένες αξίνες και μερικά ξεκοιλιασμένα βαρέλια. Σε κάποια σπίτια είχαν καταρρεύσει οι σκεπές μαζί με τις τίκλες, τις πλάκες από σχιστόλιθο. Σάπιοι κορφάδες, δοκάρια της στέγης, πρόβαλλαν μέσα από τα χαλάσματα και τους τοίχους. Σε μια άδεια αυλή, δίπλα από ένα μισογκρεμισμένο πύργο, μεγάλωναν αγκινάρες πνιγμένες σε τσουκνίδες και αγριόχορτα.

mount04.JPG (59873 bytes)Το χωριό είχε μια πρωτόγονη, απόκοσμη ομορφιά. Ανάμεσα στους πύργους και τα χαμόσπιτα δεν υπήρχε κανένα κτίσμα από μπετόν, τίποτε που να παραπέμπει στο σήμερα. Ο μοναδικός δρόμος του που μπλεκόταν γύρω από τους αυλόγυρους είχε πλακοστρωθεί από δωρεές κατοίκων. «Αντί στεφάνων, εις μνήμην...» έγραφε μια πελεκητή, μαρμάρινη πλάκα. Ο αέρας έφερνε ανάκατες μυρωδιές από φρέσκο χόρτο, σάπιο ξύλο, φύλλα συκιάς...

Από την άκρη του χωριού η θέα ήταν καταπληκτική. Τα Μουντανίστικα είναι κτισμένα πάνω σ' ένα μακρύ διάσελο και τα σπίτια τους, αραδιασμένα σαν στρατιωτάκια στην κόψη του βουνού, βλέπουν από τη μια μεριά τις κορυφές του Σαγγιά και από την άλλη, ολόκληρη τη δυτική παραλία της Νότιας Μάνης.

mount05.JPG (63940 bytes)Όλα τα Μέσα Χωριά, όπως λέγεται η περιοχή, όλους τους οικισμούς, μέχρι το Μαρμάρι και τη Βάθεια, όλες τις πλαγιές και τις παραλίες, το ανοικτό πέλαγος και το βράχο Καράβι (εννοεί τη Καραβόπετρα), που κάποτε, πριν μαρμαρώσει μεσοπέλαγα, ήταν, πράγματι -μου είχαν πει- καράβι πειρατικό. Το κάθε σπίτι ήταν μια βίγλα, ένα μικρό οχυρό. Ποιος εχθρός θα τολμούσε ν' ανεβεί μέχρι εδώ πάνω;

Φτάνοντας στο δυτικό άκρο του χωριού, διέκρινα μέσα σε μια αυλή, όπου φούντωναν κουκιές και κρεμμυδάκια, μια απλωμένη μπουγάδα. Μία ασπροκίτρινη γάτα έτρεξε να κρυφτεί πίσω απ' τον αυλότοιχο. Είχα εντοπίσει το κατοικημένο σπίτι του χωριού!

mount08_stamatakou.JPG (94380 bytes)
Πύργος Σταματάκου

Η κυρία Ελένη Βρεττάκου, μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, βγήκε στο μπαλκόνι. Παραξενεύτηκε που είδε έναν ξένο να τριγυρίζει μόνος του. «Είσαι απ' τον ΟΤΕ;» με ρώτησε ερευνητικά.

Φαίνεται ότι οι τηλεπικοινωνίες βρίσκονται σε όψιμη άνθηση εδώ πάνω, σκέφτηκα, πριν της απαντήσω πως, όχι, δεν είχα καμία σχέση και ήθελα μόνο να δω το χωριό.

Μου μίλησε για τον τόπο της, για τους καλούς, «περασμένους καιρούς», πριν φύγουν οι άνθρωποι και ρημάξουν όλα. Τότε, που ήταν όλοι τους φτωχοί, αλλά ήταν ολιγαρκείς και τους έφτανε η μικρή σοδειά από τα χταΐρια στις πλαγιές του Σαγγια. Η ίδια μένει πια το μισό χρόνο στην Αθήνα.

«Σπίτια ξεσπιτωμένα μου, κλειδιά παραδομένα μου...» μονολόγησε, και μόνο πολύ αργότερα κατάλαβα ότι ήταν στίχοι μοιρολογιού.

mountanistika2.JPG (42517 bytes)Συζητώντας, όμως, περισσότερο μαζί της συνειδητοποίησα ότι η απόσταση μέσα στο χρόνο είχε ωραιοποιήσει στη μνήμη της τους «περασμένους καιρούς». Το ρεύμα είχε έρθει μόλις πριν από πέντε χρόνια, με πληροφόρησε και το τηλέφωνο, πριν από τρία. Ο δρόμος για τη Λάγια και τα Άλικα τσιμεντοστρώθηκε πριν από μία δεκαετία. Δεν υπήρχε γιατρός, πήγαιναν τους αρρώστους με το μουλάρι στον Γερολιμένα. Όσοι βρίσκονταν σε κρίσιμη κατάσταση δεν είχαν πολλές ελπίδες να φτάσουν εγκαίρως στο νοσοκομείο, στην Καλαμάτα.

«Πως ζούσανε δω πάνου κείνα τα χρόνια;...» μονολόγησε στο τέλος η ίδια, λίγο πριν με αποχαιρετήσει και επιστρέψει στις δουλειές του σπιτιού της’’.


Μετονομασίες ] Αρεόπολη ] Άλικα ] Βάθεια ] Βαχός ] Γέρμα ] Γερολιμένας ] Δρύαλος ] Καρέα ] Κελεφάς ] Κοίτα ] Κούνος ] Κρυονέρι ] Μίνα ] Μπουλαριοί ] Νέο Οίτυλο ] Οίτυλο ] Πύργος Διρού ] [ Τσικαλλιά ]