Κεντρική σελίδα
Επάνω

 

Ο ΑΡΟΣ1....

ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΥ

Να είναι Μάης κάπου εκεί στην δεκαετία του '50. Γύρω στο μεσημεράκι. Ο ήλιος να χτυπά σα βόλι τους βράχους του ολόγυμνου Μανιάτικου βουνού. Να εξοστρακίζεται και να διαθλάται. Η αντηλιά να παίρνει μορφή ανάλαφρου ατμού, να βεργολυγίζεται και να χορεύει λάγνους μεθυστικούς σκοπούς ζαλίζοντας τα μάτια και το νου σου.

Νάρχονται στο μυαλό σου ιστορίες, που άκουγες απ' τους γερόντους και τις γερόντισσες, για νεράιδες και φαντάσματα, που τέτοιες μέρες στη ντάλα του μεσημεριού σεργιανάνε στις ερημιές και στα φαράγγια. Στο φαράγγι της Τσίπας, στις Περσάτσες κι αλλού. Να πρέπει να θυμάσαι πως αν παρουσιαστούν μπροστά σου δεν πρέπει να τους μιλήσεις για θα σου πάρουν τη λαλιά.

Να ψάχνεις να βρεις κανένα τρυφερό μήλο φασκομηλιάς ή χορτοβλάσταρο. Να σκουπίζεις με τα δάχτυλά σου την όποια σκόνη τους και να τα μασουλάς. Ακόμη αν είσαι τυχερός να βρίσκεις τον αξιό2 που είχες κόψει από χθες και να μαζεύεις το δάκρυ του. Αγνή φυσική μαστίχα.

Κάποια στιγμή να σε πιάνει δίψα. Δίψα σκληρή, βασανιστική, αδυσώπητη, και τότε με πλησμονή ανακούφισης να θυμάσαι τον αρό. Λίγο πιο πάνω εκεί κοντά στην κορφή του βουνού υπάρχει, δώρο της φύσης ανεκτίμητο, ο αρός. Να προχωράς προς τα εκεί με λαχτάρα και ιδρώτα. Να σκύβεις και να ρουφάς με ηδονή αλλά και μέτρο λίγο απ’ το νερό του αρού. Μόνο όσο χρειάζεται για να σβήσεις και όχι να χορτάσεις τη δίψα σου. Να ξέρεις πως με το νερό αυτού του αρού ξεδιψάς και συ και οι άλλοι που θα βρεθούν εκεί είτε βόσκοντας τα λίγα ζωντανά της φαμίλιας είτε μαζεύοντας σπαράγγια είτε κυνηγώντας. Και ακόμη ξεδιψούν φίδια και σαύρες και ζούδια και αγρίμια. Χωρίς να φοβάται κανείς κανένα. Χωρίς να σιχαίνεται κανείς κανένα. Χωρίς κίνδυνο για μολύνσεις και αρρώστιες. Τότε βλέπεις δεν είχε γεμίσει ο τόπος δηλητήρια και φυτοφάρμακα. Ο άνεμος δεν κουβαλούσε παρά μόνο τη δροσιά του. Του ήταν άγνωστες οι ραδιενέργειες και τα ουράνια και τα στρόντια. Η τρύπα του όζοντος δεν είχε ανοίξει προσμένοντας να μας καταπιεί.

Τώρα ποιος έχει κουράγιο να μασουλήσει άπλυτο χορτοβλάσταρο; Ποιος δεν φοβάται να πιει νερό απ' τον αρό, που όμως είναι εκεί και περιμένει3;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Αρός: φυσικός λάκκος σε πέτρα, όπου συγκεντρώνεται βρόχινο νερό. Πιθανώς να ετυμολογείται από το στερητικό α + ροή, επειδή το νερό του είναι στάσιμο.
2. Αξιός: ποώδες φυτό που ο χυμός από τα κομμένα βλαστάρια του, όταν ξεραινόταν, έμοιαζε με χιώτικη μαστίχα και σαν τέτοια τον μασούσαμε.
3. Αρός μπορεί να είναι και ο τόπος μας, που μας περιμένει κοντά του για να σβήσει την δίψα της ψυχής μας...


Μανιάτικα Επώνυμα ] Μέγας Ναπολέων ] Διασπορά Μανιατών ] Ταίναρον 1... ] Ταίναρον 2... ] Καταγωγή Βενιζέλου 1 ] Αρχαιότητες... ] Καταγωγή Βενιζέλου 2 ] Σπήλαια Διρού 1 ] Αρεόπολη-Μελέτη 1 ] Οι Μανιάτες ] [ Ο Αρός ] Αρεόπολη-Μελέτη 2 ] Σπήλαια Διρού 2 ] Αλλόφυλοι στη Μάνη ] Ανάπτυξη Δήμων ] Ετυμολογία ονομάτων ] Κότρωνας ] Ξαρμάτωμα ] Νόστιμον Ήμαρ ] Αληθινή Ιστορία Διρού ] Η Ψυχή της Μάνης ] Ταινάριος άνθρωπος ] 590 τραγούδια ] Η Μάνη στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ ] Από το βάθος... ] Η μάνα μας... ] Μάνη και Καλαμάτα ] Νομός Μάνης ]