Κεντρική σελίδα
Επάνω

 

ΟΙ ΜΑΝΙΑΤΕΣ

Οι Μανιάτες δεν έμαθαν ποτέ να μιλούν γοητευτικά. Είχαν όμως μάθει να μιλούν περιεκτικά ή να σωπαίνουν όταν πρέπει. Η λιτότητα και η αφαίρεση του περιττού και του μη αναγκαίου, τους ήταν ιδιοσυγκρασιακή έκφραση, τρόπος αίσθησης και αντίληψης της ζωής που ξεπήγαζε από την κληρονομικότητα, την επίκτητη αγωγή, τον τρόπο ζωής, τη μορφολογία του εδάφους και το κλίμα.

Η φτώχεια τους είναι το κύριο στοιχείο που γεννούσε πολλά επίκτητα - θετικά, αλλά και αρνητικά - στοιχεία της κοινωνικότητάς τους. Θετικά: το να έχουν αναπτύξει ως τα όρια του υπεράνθρωπου τη δυνατότητα επιβίωσης, να μπορούν να ζήσουν «και στην ξερή πέτρα» ή «να πιάσουν πουλιά στον αέρα», να είναι ατρόμητοι σε κάθε αντίξοη συνθήκη. Και να είναι συνετοί και μετρημένοι στη χρήση κάθε βιωτικού στοιχείου, από το υλικότερο και πιο συνηθισμένο που είναι το νερό, ως το πνευματικότερο και πιο ακριβό που είναι ο λόγος.

Ένα είδος συγγνωστής «τσιγγουνιάς», που αρχίζει από τον ευαίσθητο χειρισμό του λόγου και πράξης ως την οικονομία στη στάλα του νερού ή στο «χαμολόι».

Άνθρωποι που από μικρά παιδιά είχαν - σε βαθμό που είναι αδύνατο για τον σημερινό άνθρωπο να αντιληφθεί - βιώσει την αλήθεια της ζωής: την εσωτερική και εξωτερική ζωική φύση.

Μιλούσαν με τρόπο αλληγορικό, μεταφορικό, που συμπύκνωνε την ποίηση με την πλήρη νοηματική έκφραση.

Η σκληρή ζωή τους έκανε να δοκιμάζονται, αλλά και - σε περίπτωση ξενιτεμού τους - να νοσταλγούν την πατρίδα τους, γιατί καμιά άλλη πατρίδα δεν μπορούσε να υποκαταστήσει την, συγκερασμένη με ελευθερία, μοναδικά υψηλόφρονη και ώριμη ατρόμητη στάση απέναντι στη ζωή.

Οι Μανιάτες ήταν - κι εξακολουθούν να είναι - σε μεγαλύτερο ποσοστό, συγκρινόμενοι με οποιοδήποτε άλλο πληθυσμιακό σύνολο - αληθινοί πατριώτες. Αγαπούν τον τόπο και έχουν ιδιαίτερους δεσμούς προσωπικούς και πραγματικούς μ' αυτόν.

Συνέπεια της ευθύτητας του χαρακτήρα και του αναπτυγμένου αισθήματος ισότητας και δικαιοσύνης των Μανιατών ήταν το να μη μπορούν να γίνουν υποδεέστεροι και εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλο. Έτσι ήταν δύσκολο να έχουν αρχηγούς. Μείωναν πάση θυσία ή πολεμούσαν τους καλύτερούς τους.

Ένα άλλο γνώρισμά τους είναι ότι: κι αν κατατρέχονται από υπέρτατη ανάγκη, δεν μπορούν να ζητούν από άλλον, γιατί το θεωρούν ξεπεσμό.

Ένας άλλος τομέας που δεν ευδοκιμούν είναι σαν έμποροι ή καταστηματάρχες ή σαν ελεύθεροι επαγγελματίες παροχής υπηρεσιών.

Αντίθετα, δεν διστάζουν να γίνουν επιχειρηματίες μεγάλων, πρωτοποριακών και ριψοκίνδυνων «ανοιγμάτων», όσοι ζήσουν στις πόλεις. Αυτό όμως σε μικρό ποσοστό ατόμων. Το ίδιο συμβαίνει και με την ανέλιξή τους σαν βιοτέχνες και αγροτοπαραγωγοί και κτηνοτρόφοι.

Αλλά εκεί που έχουν μεγάλη και έμφυτη τάση είναι σαν καλλιτέχνες, λογοτέχνες, δημοσιογράφοι και - μαζικά θάλεγε κανείς - σαν ανώτεροι και ανώτατοι κρατικοί υπάλληλοι (δικαστικοί, στρατιωτικοί κ.λπ.) και πολιτικοί.

(Είναι μέρος εισαγωγής στο βιβλίο του Κ.Δ. Κάσση «Ανέκδοτα πραγματικών προσώπων από τη Μάνη»).


Μανιάτικα Επώνυμα ] Μέγας Ναπολέων ] Διασπορά Μανιατών ] Ταίναρον 1... ] Ταίναρον 2... ] Καταγωγή Βενιζέλου 1 ] Αρχαιότητες... ] Καταγωγή Βενιζέλου 2 ] Σπήλαια Διρού 1 ] Αρεόπολη-Μελέτη 1 ] [ Οι Μανιάτες ] Ο Αρός ] Αρεόπολη-Μελέτη 2 ] Σπήλαια Διρού 2 ] Αλλόφυλοι στη Μάνη ] Ανάπτυξη Δήμων ] Ετυμολογία ονομάτων ] Κότρωνας ] Ξαρμάτωμα ] Νόστιμον Ήμαρ ] Αληθινή Ιστορία Διρού ] Η Ψυχή της Μάνης ] Ταινάριος άνθρωπος ] 590 τραγούδια ] Η Μάνη στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ ] Από το βάθος... ] Η μάνα μας... ] Μάνη και Καλαμάτα ] Νομός Μάνης ]