Αρχική Ιστορία Δήμοι - Χωριά Ήθη - Έθιμα Μοιρολόγια Ποίηση Απόδημοι Αρχιτεκτονική
Εκκλησίες Κάστρα Ταΰγετος Χλωρίδα Πανίδα Σπήλαια Προϊόντα Άρωμα Μάνης
Δημιουργοί Απόψεις Εκδρομές Σύλλογοι Σύνδεσμοι Wallpaper Περιεχόμενα Βιβλιογραφία

Προηγούμενη

 

Επικοινωνία

Κυκλάμινο (Cyclamen Graecum, cyclamen Repandum)

Ανήκει στην οικογένεια των Πριμουλιδών (Primuleae) και άλλες ονομασίες είναι σκυλάκι, λαγόψωμο, λαγουδάκια. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας λέγεται και ‘Χοιρόψωμο» επειδή τις ρίζες του τις τρώνε οι χοίροι. Στην Κέρκυρα το ονομάζουν «Αυτιά του λαγού» και στη Κάσο «Λουλλάδες». Φυτρώνουν κατά τα μέσα του φθινοπώρου, ανάμεσα σε σχισμές βράχων ή σε χαλάσματα.

Είναι πόα κονδυλόριζη, μικρού ύψους, με σφαιρικό κόνδυλο, που μοιάζει με πατάτα. Τα φύλλα του είναι όλα παράριζα, μακρόμισχα. Ο μίσχος τους είναι λεπτός πορφυρός και το έλασμα πλατύ καρδιοειδές, σκούρο πράσινο με λευκές κηλιδώσεις και κοκκινοπόρφυρο από κάτω. Τα άνθη του είναι επίσης παράριζα πάνω σε μακρύ ποδίσκο ρόδινα, ελαφρώς εύοσμα, με κάλυκα πενταμερή και στεφάνη συμπέταλη με πέντε λοβούς και καθώς αναπτύσσονται γυρίζουν προς τα κάτω πέντε στήμονες.

kiklamina2.jpg (48281 bytes)Στη Μάνη υπάρχουν δύο ποικιλίες. Τα σκούρα ροζ κυκλάμινα (C. Repandum) και τα ανοιχτά ροζ προς το άσπρο (C. Graecum). Αποτελεί άγνωστο είδος για πολλούς και χρησιμοποιείται για να στολίζει τ’ ανθοδοχεία αυτών που ξέρουν που θα τους βρουν. Η ρίζα του χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική.

Aνθεί ακόμη και σε βράχους (ΛΙΤΣΑ ΓΚΟΥΝΗ - ΤΑ ΝΕΑ, 13-11-1999)

«Κυκλάμινο-κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα», έγραψε ο ποιητής. Αυτό το «μικρόσωμο» φυτό με τα όμορφα άνθη που ανθεί ακόμη και σε βράχους, όπως αυτούς της Μάνης (κυκλάμινο το Γραικόν, ονομάζεται αυτό το είδος), είναι μετά τη γαρδένια και την ορτανσία, τρίτο, κατά σειρά, στην προτίμηση των φιλανθών. Έτσι τα τελευταία χρόνια κοσμεί βεράντες και μπαλκόνια δίνοντας λίγο από το χρώμα του στη γκρίζα απόχρωση της τσιμεντούπολης.

kiklamina.jpg (37392 bytes)Το κυκλάμινο είναι αυτοφυές στις παραμεσόγειες περιοχές, εξηγεί ο γεωπόνος κ. Γιώργος Ζεβελάκης. Είναι ένα νανώδες φυτό, πολυετές, με πλατυσμένο κονδυλόμορφο βλαστό που έχει έρπουσες ρίζες. Είναι ένα «κομψό» φυτό με συνεχή άνθηση και έχει διάφορες ονομασίες, όπως κυκλαμιές, κυκλαμίδες, λαγουδάκια, βιολέτες, τουρκάκι (έτσι αποκαλείται στη Μάνη), αξινάδα (στην Κρήτη), κοτταρίδα. Αυτά τα είδη του κυκλάμινου λέει ο κ. Ζεβελάκης είναι αυτοφυή και συναντώνται σε ορεινές και μη περιοχές.

Όσον αφορά το καλλιεργούμενο κυκλάμινο μπορεί να παραχθεί γι' αυτούς που έχουν χρόνο και υπομονή με σπόρους. Βγάζει πολλά άνθη, πολύχρωμα, μ' αυτόν τον τρόπο, αλλά αργεί να ανθήσει. Όπως λέει ο κ. Ζεβελάκης, η σπορά του κυκλάμινου γίνεται αυτή την εποχή και η ολοκλήρωση του βιολογικού του κύκλου διαρκεί 14 μήνες. Την άνοιξη, στην περίπτωση που χρησιμοποιηθεί η μέθοδος της σποράς, πρέπει να γίνει η πρώτη μεταφύτευση. Το καλοκαίρι θα ακολουθήσει άλλη μια μεταφύτευση, ενώ το φθινόπωρο θα γίνει η τελική, οπότε σ' αυτό το οριστικό μέγεθος θα γίνει και η ανθοφορία του.

Πάντως όσοι θέλουν να επιταχύνουν την ανάπτυξη του κυκλάμινου, μπορούν να βάλουν τους σπόρους, πριν τους φυτέψουν, σε ζεστό νερό για περίπου ένα εικοσιτετράωρο. Υπάρχει όμως και η δυνατότητα να αγορασθούν έτοιμοι βολβοί του κυκλάμινου και να φυτευθούν, οπότε η ανθοφορία θα γίνει σε πιο σύντομο χρόνο. Ωστόσο, τα άνθη δεν έχουν τόσο έντονο χρώμα και γενικά το φυτό είναι πιο «ασθενικό».

Το πότισμα
Από τα πλέον γνωστά καλλιεργούμενα είδη κυκλάμινου είναι το λεγόμενο περσικό, το οποίο όμως είναι και αυτοφυές, στην Κρήτη, την Πελοπόννησο και την Κάρπαθο. Οι ανάγκες του καλλιεργούμενου κυκλάμινου σε νερό είναι μεγάλες, ωστόσο η πολλή υγρασία το βλάπτει. Χρειάζεται μεν καθημερινό πότισμα, αλλά το χώμα πρέπει να μην κρατάει υγρασία για να μη σαπίζουν οι ρίζες του. Ένα άλλο σημείο που χρειάζεται προσοχή, επισημαίνει ο γεωπόνος κ. Γιώργος Ζεβελάκης, είναι να μην ακουμπάει ο βλαστός του κυκλάμινου στο χώμα και το «μυστικό» της διατήρησής του είναι να το ποτίζουμε χαμηλά. Ωστόσο, και ο βολβός θέλει προσοχή, αφού είναι ευαίσθητος και σαπίζει εύκολα.


Τοπικά ενδημικά ] Γιατροσόφια Ελλ.Χλωρ. ] Αιθέρια Έλαια ] Τα φρύγανα ] Γιαπωνέζα Βιολόγος ] Αγριελιά ] Ακακία ] Αμυγδαλιά ] Ήμερη βελανιδιά ] Ελιά ] Ευκάλυπτος ] Κέδρος ] Κεφαλληνιακή Ελάτη ] Κουτσουπιά ] Κυπαρίσσι ] Μαυρόπευκο ] Χρυσόξυλο ] Αγγιναράκι ] Αγκάθι ] Αγριαγκινάρα ] Αγριαρακάς ] Αγριαψιθιά ] Αγριοβιολέτα ] Αγριοβρώμη ] Αγριοζοχός ] Αγριοκρεμμύδα ] Αγριόκρινος ] Αγριομπίζελο ] Αγριοσέλινο ] Αγριοσπαράγγια ] Άγριο Σκόρδο ] Αγριοστάχυ ] Αλουμινάκι ] Ανεμώνη ] Απουράνι ] Άρτουκας ] Ασπάλαθρος ] Acantholimon echinus ] Astragalus taygeteus ] Ασπρόχορτο ] Ασφάκα ] Ασφόδελος ] Αφάνα ] Αχινός ] Βαλεριάνα ή Μάης ] Βασιλικός ] Βατομουριά ] Βερονίκη ] Bellevalia trifoliate ] Βιόλα ] Γαϊδουράγκαθο ] Γάλανθος ] Γλαδιόλα ] Δενδρολίβανο ] Δεντρογαλατσίδα ] Δίανθος ] Δυόσμος ] Ηλιάνθεμο ] Hypericum empetrifolium ] Θαλασσόκρινος ] Θυμάρι ] Ιξός ] Ίριδα ] Καμπανούλα ] Κάππαρη ] Καρδίες ] Καυκαλήθρα ] Κεφαλάγκαθο ] Κόκκινα κρίνα ] Κουμαριά ] Κουνούκλα ] Κρινάκι ] Κρίταμο ] Κρόκοι ] [ Κυκλάμινο ] Λεβάντα ] Λούπινο ] Μανουσάκι ] Μαντζουράνα ] Μάραθος ] Μαργαρίτα άγρια ] Μελισσόφυλλο ] Μέντα ] Μολόχα ] Μυρτιά ] Νάρκισσος ] Νεραγκούλα ] Ξυλόθρουμπος ] Ορχιδέες ] Origanum Scambrum ] Παπαρούνα ] Πάππαρος ] Περικοκλάδα ] Πετρόχορτο ] Πικραγκουριά ] Πικραλίδα ] Πικροδάφνη ] Πολυριζούσα ] Πτεροκέφαλος ] Ρίγανη ] Saxifraga ] Σελινόχορτο ] Σκόλυμος ] Σκορδαψιός ] Σπάκα ] Σπάρτο ] Σταυραγκάθι ] Σχίνος ] Τραγοπώγων ] Τσάι ] Τσουκνίδα ] Φασκόμηλο ] Φεγγαρόφυλλα ] Φιδόχορτο ] Φουσκούδι ] Φραγκοσυκιά ] Χαμομήλι ] Χαρουπιά ] Χελιδονόχορτο ] Χρυσάνθεμο ] Χωνάκι ] Ψευτοσέλινο ] Φλώμος ή γαλατσίδα ] Φούσκα ] Φτέρη ] Hieracium pannosum ] Stipa pulcherrima ]