Κεντρική σελίδα
Επάνω

 

Οι Νίκες του Αγώνα

Την άνοιξη του 1826 ο ιερός "υπέρ πάντων" αγώνας του ΄Εθνους, η μεγάλη Επανάσταση του Γένους των Ελλήνων πνέει τα λοίσθια, τα όνειρα για Λευτεριά και οι πόλοι πολλών γενεών κινδυνεύουν να σβήσουν. Οι λόγοι πολλοί. Ιδού οι κυριότεροι απ' αυτούς:

1) Ο με αγγλικά δεκανίκια αναρριχηθείς σε διάφορες θέσεις και αξιώματα του αγωνιζόμενου Έθνους Αλεξ. Μαυροκορδάτος, τότε αρχιγραμματέας (καλύτερα αρχιμάγειρος) της υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη επαναστατικής κυβέρνησης και ανακηρυχθείς τον Ιούλιο του 1823 πρόεδρος του Βουλευτικού, κατόρθωσε να προσεταιρισθεί πολλούς πολιτικούς και το Νοέμβριο του ίδιου έτους να σχηματίσει ξεχωριστή κυβέρνηση υπό τον Γεωργ. Κουντουριώτη στο Κρανίδι. Σκοπός του να παραγκωνίσει τον Θεοδ. Κολοκοτρώνη, που ήταν η ψυχή της Κυβέρνησης Μαυρομιχάλη στην Τρίπολη, λόγω της μισαλλοδοξίας, που έτρεφε προς αυτόν και στους υπόλοιπους στρατιωτικούς αρχηγούς του Αγώνα. Και τα κατάφερε συνεπικουρούμενος από τον διαπνεόμενο με τις ίδιες ιδέες Ιωάν. Κωλέττη.

2) Ο Κωλέττης, ως κυβερνητικός πληρεξούσιος, διαχειρίζεται το συναφθέν με την Αγγλία δάνειο με ασυγχώρητη ασυδοσία. Με εμπρηστικού, κατά των αντιπάλων στρατιωτικών, περιεχομένου προκηρύξεις παρακινεί τους Ρουμελιώτες οπλαρχηγούς να κατέλθουν με τους άνδρες τους στην Πελοπόννησο ως υποστηρικτές μισθοφόροι των κυβερνητικών. Το Νοέμβριο του 1824 τα Ρουμελιώτικα σώματα κατεβαίνουν στην Πελοπόννησο με παχυλούς, ακόμα και για εικονικούς άνδρες, μισθούς και λεηλατούν τον Μοριά. Χρήζει αξιωματικούς με υψηλούς μισθούς 12.000 άτομα χωρίς να έχουν ρίξει ούτε μια ντουφεκιά. Τα πολιτικά πάθη εξάπτονται, πολλαπλασιάζονται. Γίνονται μίση και οι Έλληνες, κατάλληλα υποκινούμενοι, οδηγούνται σε εμφύλιο σπαραγμό. Η κυβέρνηση Κουντουριώτη επικηρύσσει ως προδότες και αντιπατριώτες τους πολιτικούς της αντιπάλους. Οι συγκρούσεις μεταξύ κυβερνητικών και ανταρτών συχνές και οι απώλειες μεγάλες.

Ο Κολοκοτρώνης βλέποντας την έκρυθμη κατάσταση, που είχε δημιουργηθεί και που οδηγούσε την Επανάσταση στο χείλος της αβύσσου, στις 30 Δεκεμ. 1824 παραδίδεται και μαζί με άλλους αγωνιστές φυλακίζεται στις 10-2-1825 στην Ύδρα. Ο σκοπός του Μαυροκορδάτου πέτυχε και η κυβέρνηση Κουντουριώτη πλήρως επικρατεί.

Επιβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο

Και ενώ η εμφύλια σύγκρουση των Ελλήνων, που αποτελεί τη μαύρη σελίδα του μεγάλου Αγώνα, βρίσκεται στη δραματικότερη φάση της η πιο κρίσιμη για την Επανάσταση περίοδος αρχίζει. Γιατί ο θετός γιος του Μωχάμετ Άλι της Αιγύπτου Ιμπραήμ πασάς, μετά από μυστική συμφωνία του πατέρα του με τον Σουλτάνο Μαχμούτ, στις 10 με 12 Φεβρουαρίου 1825 αποβιβάζει, τελείως ανενόχλητος, στη Μεθώνη 4.000 πεζούς και 400 ιππείς. Η κυβέρνηση Κουντουριώτη, με τη συμμετοχή φυσικά του Μαυροκορδάτου και του Κωλέττη, μένει απαθής και αδιάφορη, αν και εγνώριζε την απόβαση αυτή. Θα μπορούσε κάλλιστα με ελάχιστες δυνάμεις να κατατροπώσει τους ζαλισμένους από το μακρινό θαλασσινό τους ταξίδι και αναποφάσιστους από την απουσία του Ιμπραήμ τουρκοαιγύπτιους. Σφάλματα εθνικά και αμέλειες για το έθνος τραγικές. Στη συνέχεια ο Ιμπραήμ πασάς χωρίς την παραμικρή εκ μέρους των Ελλήνων ενόχληση αποβιβάζει και τις υπόλοιπες δυνάμεις του, που ανέρχονται σε 30.000 πεζούς και 7.000 ιππείς και ακάθεκτος προχωρεί για την κατάληψη της Πελοποννήσου. Τώρα η ανύπαρκτη κυβέρνηση Κουντουριώτη συνέρχεται και αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει διορίζοντας αρχιστράτηγο τον απειροπόλεμο ναυτικό Κυριάκο Σκούρτη. Αλλά στις 7-4-1825 στο Κρεμμύδι της Πυλίας στην πρώτη αναμέτρησή τους με στρατιά του Ιμπραήμ οι ελληνικές δυνάμεις διαλύθηκαν αφήνοντας πίσω τους 600 νεκρούς και 200 τραυματίες. Την ίδια μέρα τα Ρουμελιώτικα σώματα ντροπιασμένα εγκαταλείπουν την Πελοπόννησο. Το ίδιο συμβαίνει και ακόμα χειρότερα στις 26 Απριλίου στη νήσο Σφακτηρία, όπου 800 Έλληνες και Φιλέλληνες έπεσαν νεκροί γιατί δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής. Την νικηφόρα προέλαση του Ιμπραήμ μάταια προσπαθεί να ανακόψει ο υπουργός Εσωτερικών της ίδιας κυβέρνησης Γρηγ. Παπαφλέσσας αυτοθυσιαζόμενος στο Μανιάκι μαζί με πάνω από 600 αγωνιστές στις 25-5-1825 για να ξεπλύνει τις ντροπές και τις ανικανότητες της Κυβέρνησής του. Ο Ιμπραήμ αποδεικνύεται αήττητος. Με 20.000 στρατό προχωρεί στην ενδοχώρα της Πελοποννήσου. Λεηλατεί, καίει, σκοτώνει, ερημώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Στις αρχές του φθινοπώρου του 1825 η επικράτηση των τουρκοαιγυπτίων στην Πελοπόννησο είναι σχεδόν πλήρης. Στην ανυπότακτη Μάνη όμως εξακολουθούν να κυματίζουν δικέφαλοι αετοί και σύμβολα ελευθερίας. Με νέες αιγυπτιακές δυνάμεις, που έφθασαν εν τω μεταξύ στο Νιόκαστρο στις 12-10-1825 ο Ιμπραήμ διέρχεται τη βορειοδυτική Πελοπόννησο δια πυρός και σιδήρου και το Νοέμβριο φεύγει για το πολιορκούμενο από τα στρατεύματα του Κιουταχή πασά Μεσολόγγι όπου και φθάνει το Δεκέμβριο του ίδιου έτους και συμβάλλει αποφασιστικά στην κατάληψή του στις 10-4-1826 (Ηρωική έξοδος με 4.000 νεκρούς και 6.000 αιχμαλώτους).

Οι Νίκες της Μάνης

Ο Ιμπραήμ επιστρέφει στην Πελοπόννησο με τον τίτλο του πορθητή και την έπαρση του αήττητου Στρατάρχη σπέρνοντας τον όλεθρο και την καταστροφή και κατευθύνεται προς τη Μάνη θέλοντας να την τιμωρήσει παραδειγματικά, γιατί μόνο αυτή μένει ελεύθερη και ανυπότακτη αγνοώντας προκλητικά την απρόσβλητη στρατιά του. Σκοπός του να την καταστρέψει ολοσχερώς, γιατί ήταν ένα μεγάλο και επικίνδυνο στα νώτα του εμπόδιο για τον έλεγχο της Πελοποννήσου. Η μοίρα όμως της Ελλάδας είχε επιφυλάξει στη Μάνη τη μεγάλη τιμή να γράψει αυτή χρυσές σελίδες στην Ιστορία της. Σελίδες αφάτου δόξας, απαράμιλλου ηρωισμού και ανυπέρβλητης θυσίας. Φθάνοντας κοντά στη βέργα του Αλμυρού ο Ιμπραήμ, όπου οι Μανιάτες είχαν ταμπουρωθεί για να τον αντιμετωπίσουν, απαιτεί ιταμότατα και με άμετρη κομπορρημοσύνη την παράδοση της Μάνης, γιατί αλλιώς θα την περάσει όλη από το σπαθί του και δεν θα αφήσει ούτε ίχνος σπιτιού. Παίρνει όμως την ανέλπιστη γι αυτόν ηρωική απάντηση των νεοτέρων Σπαρτιατών. "Σε περιμένουμε με όσας διαθέτεις δυνάμεις".

Ο Ιμπραήμ φρενιάζει από λύσσα, φρυάζει, αφρίζει από θυμό. Και το πρωί της 22-6-1826 προσβάλλει τη Μάνη στρατηγικότατα με διμέτωπο αγώνα. Με κατά μέτωπο επίθεση, με 8.000 πεζούς και 2.000 ιππείς κατά 2.400 περίπου Μανιατών στη Βέργα του Αλμυρού και από τη θάλασσα με την αποβίβαση 3.000 στρατού στην καρδιά της Μάνης, στον Όρμο του Διρού. Στο Διρό δεν υπήρχε κανένας Μανιάτης, αλλά με τον τρόπο αυτόν ήθελε να αιφνιδιάσει από τα νώτα τους υπερασπιστές της Βέργας, γι αυτό και αποβίβασε τις δυνάμεις του στο σημείο αυτό τη νύχτα της 22ας προς την 23η Ιουνίου. Τρεις μέρες αγωνίζεται με λύσσα να κάμψει τους υπερασπιστές της Βέργας κάνοντας 8 με 10 γιουρούσια την ημέρα με ξεκούραστους κάθε φορά άνδρες, με αμέτρητη καβαλαρία και πολλά κανόνια από στεριά και θάλασσα, όπου ο στόλος του ήταν αγκυροβολημένος, αλλά παθαίνει πανωλεθρία από τους ηρωικούς υπέρμαχους της πατρώας γης και πάντα ελεύθερους Μανιάτες. Αποδεκατίζεται κυριολεκτικά ο στρατός του. Η ίδια πανωλεθρία περίμενε τον μέχρι τότε αήττητο σερασκέρη και στο ΔΙΡΟ, όπου κατατροπώθηκε και καταταπεινώθηκε όχι από άνδρες μαχητές, αλλά από άοπλες δρεπανιφόρες Μανιάτισσες θερίστριες, οι οποίες, σαν νέες Αμαζόνες, ξεπέρασαν τους άνδρες σε γενναιότητα και ηρωισμό. Την ίδια νίλα παθαίνει δυο μήνες αργότερα στον Πολυάραβο, όπου κινδύνευσε να πιαστεί και ίδιος αιχμάλωτος από τους επιτιθέμενους Μανιάτες. Γλίτωσε γιατί δεν αναγνωρίστηκε έγκαιρα και κατατρομαγμένος φυγαδεύτηκε από τη φρουρά του.

Στις τρεις αυτές ήττες ο Ιμπραήμ εκτός από την καταισχύνη, που υπέστη, έχασε τα 2/3 του στρατού του.

Η σημασία της τριπλής και ανέλπιστης αυτής νίκης των Μανιατών και των Μανιατισσών είναι τεράστια και ωφέλησε τα μέγιστα την Εθνική Παλιγγενεσία γιατί:

α) Οι Μανιάτισσες και οι Μανιάτες κατόρθωσαν το ακατόρθωτο. Καταντρόπιασαν και καταταπείνωσαν τον Ιμπραήμ πασά και του αφαίρεσαν δια παντός τον τίτλο του αήττητου Στρατάρχη με αποτέλεσμα να αναπνεύσει με ελπίδα για την Ανάστασή της η Ελλάδα και ο Άγγλος ναύαρχος και αρχηγός του ενωμένου στόλου Κόδρινγκτον να παύσει να τον υπολογίζει σοβαρά, γιατί πριν ο ίδιος ο Ιμπραήμ δεν είχε καταδεχθεί ούτε καν σε ακρόαση να τον δεχθεί, που ο τελευταίος είχε ζητήσει.

β) Αν ο Ιμπραήμ νικούσε, έστω και σε μία από αυτές τις τιτανομαχίες, τα πάντα για την Ελληνική Επανάσταση θα είχαν καταρρεύσει. Και τούτο γιατί, όπως λέει ο Γέρος του Μοριά στα Απομνηνονεύματά του, η Πελοπόννησος ήταν βυθισμένη στις πυρπολήσεις και τις καταστροφές με 2000 τουρκοπροσκυνημένους του Νενέκου στην Αχαία και την Ηλεία, η Ρούμελη όλη προσκυνημένη, η Αθήνα πεσμένη, τα ρουμελιώτικα στρατεύματα διαλυμένα. Στη θάλασσα τα πλοία δεμένα χωρίς πληρώματα και τα θρυλικά πυρπολικά παραμελημένα.

γ) Οι Μανιάτες με τις νίκες τους αυτές έσωσαν το κλυδωνισμένο σκάφος τους και κυρίως οι Μανιάτισσες Αμαζόνες, που υπερέβησαν σε ηρωισμό και αυτοθυσία και αυτές τις Σουλιώτισσες ηρωίδες γιατί δεν προτίμησαν το χορό του Ζαλόγγου, αλλά με δρεπάνια, με πέτρες, με ξύλα, με νύχια και με δόντια, να αγωνιστούν ως νέοι κυναίγειροι, έσωσαν το κλυδωνιζόμενο και έτοιμο να καταποντισθεί σκάφος της Ελλάδας. Τούτο επιβεβαιώνει και ο αγωνιστής και δικαστής Γεώργιος Τερτσέτης λέγοντας: Τα Μανιάτικα άρματα στάθηκαν σωτήρια και αρίστευσαν παντού εις τον Ιερόν μας Αγώνα και

δ) Το Ναυαρίνο δεν θα υπήρχε γιατί, απλούστατα, η Επανάσταση θα είχε σβήσει. Και αν δεν είχε σβήσει οριστικά, πράγμα πάρα πολύ δύσκολο, ο Άγγλος στόλαρχος Κόδριγκτον, που καθηρέθηκε όταν πήγε στο Λονδίνο, δεν θα αποτολμούσε την ναυμαχία του Ναυαρίνου και έτσι το Ελληνικό ζήτημα θα είχε για πάντα χαθεί.


Πολεοδομία Γυθείου ] Γεροντική ] Ανεμογεννήτριες ] Εφορεία Βυζ. Αρχ. ] Οι Βράχοι της Μάνης ] Η Γεροντική ] Έθιμο χοιροσφαγίας ] Βραχοσκεπές ] Το Δίκαιο στη Μάνη ] Πολεοδομία Γυθείου ] Άνοιξη στη Μάνη ] Στεγαστικά δάνεια ] Οπτασία ή όραμα ] Ο Πρόεδρος ] Μανιάτικες Αναμνήσεις ] Εκδήλωση ] Μανιάτες Χριστιανοί ] Διαφύλαξη Αρχ/κής ] Μετεωροστάθεια ] Βουλή ] Στεγαστικά Δάνεια ] Αθλητικά ] Εν όψει εκλογών ] Μαύρες σελίδες... ] Δίκη εφημερίδας ] [ Οι Νίκες του Αγώνα ] Λογοτεχνία...Μνήμης ] Σπήλαια ] Π. Καλονάρος ] Αλ. Κουμουνδούρος ] Προστασία Καταναλωτών ] Συλλογικά ] Δράσεις Συλλόγων ] Κιππούλα ] Οι Πολεμόπυργοι ] Βλυχάδα ] Απόφαση ΒΟΜΒΑ... ]